เคยเกี่ยวก้อย
ขอมือข้างหนึ่งของเธอนั้น
เคยยื่นให้ฉันมาเกี่ยวก้อย
ยังคงนั่งเหม่อใจลอย
รอวันที่เธอถอยใจคืน
มืดค่ำนั่งรอนับดาวบนฟ้า
เมื่อไหร่จะหล่นมาตอนดึกดื่น
เงาจันทร์ยังบังคนกล้ำกลืน
ไร้ที่ยืนให้ฝืนอุรา
เคยเดินคู่ริมธารน้ำใส
ดอกไม้บานไสวอยู่ริมท่า
โน้มเด็ดแสมผมชมงามตา
เงาทาบทาบนสายนที
บัดนี้นั่งเดียวเปลี่ยวใจนัก
รอคนรักกลับมาหลีกหนี
นกน้อยโบยบินบอกน้องที
ว่าพี่นี้ยังคงคอย
หรือมือข้างนั้นไม่ว่างพอ
มีคนขอจับถือนิ้วน้อยน้อย
คงมีสุขเดินยิ้มใจล่องลอย
ลืมคนคอย คนเคย นั่งเคียง...
................................
ขอบคุณคุณมะเดื่อ ที่แนะนำเพลงประกอบนี้
ขอบคุณ youtube
...................................
พ.แจ่มจำรัส
30 เมษายน 2556
อ่านบทกวีแล้ว ..... เสมือน ..... เข้าไปเป็นคน คนนั้นเลยค่ะ .... แต่ .... เศร้าจังเลยค่ะท่าน ขอบคุณมาก
คำง่ายๆ...จัดวางได้งดงาม...ถ้อยคำที่ลึกซึ้ง...อดีตที่สวยงามน่าจดจำเสมอแม้แสนเศร้าก็ตามครับ
ขอบคุณครับพี่เปิ้น Dr. Ple
ขอบคุณครับคุณหมอ ทิมดาบ
บางครั้งมันก็มา ณ ปัจจุบัน เลยไม่ได้พิถีพิถันในการเลือกคำ
จึงมีคำง่ายๆ สั้นๆ...บ้างตามอารมณ์ครับ
โห ๆๆๆๆๆๆๆ .... อ่านแล้วนึกถึงเพลงนี้....เอามาฝากคุณพิชัยด้วยแล้ว
</embed>
เข้ามาซึ้งด้วยค่ะ บทกลอนสวยงามนะคะ
ทำไมเศร้าล่ะคะ ยิ้มให้สดชื่นกับทุกสถานการณ์นะคะ
.......................
ชายตาเหลียวเดียวดายคล้ายถูกทิ้ง
สงบนิ่งแต่น้ำตามาหลั่งไหล
คิดถึงก้อยเกาะเกี่ยวเป็นเกลียวใจ
ซาบซึ้งในไมตรีที่เคยเป็น
ได้แต่ฝากถามดาวเจ้าอยู่ไหน
หรือเจ้าไปไกลแท้สุดแลเห็น
นึกละห้อยคอยเจ้าทุกเช้าเย็น
ความจำเป็นอันใดจึงไม่มา
ส่งนิ้วก้อยง้องอนจงอ่อนใจ
นิ้วสัมผัสวัดใจปรารถนา
มิตรภาพปลาบปลื้มลืมโกรธา
ร่วมสัญญาผูกพันกันเหมือนเดิม
สวัสดีวันสีชมพูค่ะ สดใสแต่กลอนเหงาจัง ยุคนี้เกี่ยวก้อยมักจะไม่เห็นค่ะ เห็นแต่มือจับโทรศัพท์พัลวันจนห่างเหินชิดใกล้นะคะ
ขอบคุณครับคุณมะเดื่อ
ที่มอบเพลงไพเราะมากๆ ครับ ครูสลา ท่านแต่งเพลงบรรเลงเป็นบทกวีเพราะๆอย่างนี้นี่เองครับ
ขอบคุณครับคุณBright Lily
ออกจะเหงานิดๆนะครับ
ขอบคุณครับคุณหมอตันติราพันธ์
บทกวีของหมอ ต่อเติมได้ไพเราะมากๆครับ
ขอบคุณครูkrutoom ครับ
จริงอย่างครูว่าน่ะครับ ทุกวันนี้เด็กๆจะรู้หรือเปล่าหนอ ว่านิ้วก้อย สำคัญมากเพียงใด
ขออนุญาตคุณมะเดื่อ นำเพลง วอนลมเกี่ยวใจ แนบบทกวี นะครับ
ขอบคุณอีกครั้งครับ
...คำกวีง่ายๆ..
...แต่กลั่นออกมาจากใจ...
...บอกเล่าความรู้สึกลึกซึ้งได้ดีจริงๆค่ะ..
ขอบคุณครับ คุณกิ่งไผ่
ขณะหนึ่ง
การรอคอย ก็เป็นกระบวนการเติบโตของคนเรา...
ขอบคุณครับ