เคยเกี่ยวก้อย

            เคยเกี่ยวก้อย

 ขอมือข้างหนึ่งของเธอนั้น

เคยยื่นให้ฉันมาเกี่ยวก้อย

ยังคงนั่งเหม่อใจลอย

รอวันที่เธอถอยใจคืน

   มืดค่ำนั่งรอนับดาวบนฟ้า

เมื่อไหร่จะหล่นมาตอนดึกดื่น

เงาจันทร์ยังบังคนกล้ำกลืน

ไร้ที่ยืนให้ฝืนอุรา

   เคยเดินคู่ริมธารน้ำใส

ดอกไม้บานไสวอยู่ริมท่า

โน้มเด็ดแสมผมชมงามตา

เงาทาบทาบนสายนที

   บัดนี้นั่งเดียวเปลี่ยวใจนัก

รอคนรักกลับมาหลีกหนี

นกน้อยโบยบินบอกน้องที

ว่าพี่นี้ยังคงคอย

   หรือมือข้างนั้นไม่ว่างพอ

มีคนขอจับถือนิ้วน้อยน้อย

คงมีสุขเดินยิ้มใจล่องลอย

ลืมคนคอย คนเคย นั่งเคียง...

................................

ขอบคุณคุณมะเดื่อ ที่แนะนำเพลงประกอบนี้

ขอบคุณ youtube

...................................

 

   พ.แจ่มจำรัส

30 เมษายน 2556

 

  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งบทกวี



ความเห็น (16)

เขียนเมื่อ 

อ่านบทกวีแล้ว ..... เสมือน ..... เข้าไปเป็นคน คนนั้นเลยค่ะ .... แต่ .... เศร้าจังเลยค่ะท่าน ขอบคุณมาก

เขียนเมื่อ 

คำง่ายๆ...จัดวางได้งดงาม...ถ้อยคำที่ลึกซึ้ง...อดีตที่สวยงามน่าจดจำเสมอแม้แสนเศร้าก็ตามครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับพี่เปิ้น Dr. Ple


 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณหมอ ทิมดาบ

บางครั้งมันก็มา ณ ปัจจุบัน เลยไม่ได้พิถีพิถันในการเลือกคำ

จึงมีคำง่ายๆ สั้นๆ...บ้างตามอารมณ์ครับ

เขียนเมื่อ 

โห ๆๆๆๆๆๆๆ .... อ่านแล้วนึกถึงเพลงนี้....เอามาฝากคุณพิชัยด้วยแล้ว

" />

เขียนเมื่อ 

เข้ามาซึ้งด้วยค่ะ บทกลอนสวยงามนะคะ

ทำไมเศร้าล่ะคะ ยิ้มให้สดชื่นกับทุกสถานการณ์นะคะ

.......................

   ชายตาเหลียวเดียวดายคล้ายถูกทิ้ง

สงบนิ่งแต่น้ำตามาหลั่งไหล

คิดถึงก้อยเกาะเกี่ยวเป็นเกลียวใจ

ซาบซึ้งในไมตรีที่เคยเป็น

   ได้แต่ฝากถามดาวเจ้าอยู่ไหน

หรือเจ้าไปไกลแท้สุดแลเห็น

นึกละห้อยคอยเจ้าทุกเช้าเย็น

ความจำเป็นอันใดจึงไม่มา

  ส่งนิ้วก้อยง้องอนจงอ่อนใจ

นิ้วสัมผัสวัดใจปรารถนา

มิตรภาพปลาบปลื้มลืมโกรธา

ร่วมสัญญาผูกพันกันเหมือนเดิม







  


เขียนเมื่อ 

สวัสดีวันสีชมพูค่ะ สดใสแต่กลอนเหงาจัง ยุคนี้เกี่ยวก้อยมักจะไม่เห็นค่ะ เห็นแต่มือจับโทรศัพท์พัลวันจนห่างเหินชิดใกล้นะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณมะเดื่อ

ที่มอบเพลงไพเราะมากๆ ครับ ครูสลา ท่านแต่งเพลงบรรเลงเป็นบทกวีเพราะๆอย่างนี้นี่เองครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณBright Lily

ออกจะเหงานิดๆนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณหมอตันติราพันธ์

บทกวีของหมอ ต่อเติมได้ไพเราะมากๆครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครูkrutoom ครับ

จริงอย่างครูว่าน่ะครับ ทุกวันนี้เด็กๆจะรู้หรือเปล่าหนอ ว่านิ้วก้อย สำคัญมากเพียงใด

เขียนเมื่อ 

ขออนุญาตคุณมะเดื่อ นำเพลง วอนลมเกี่ยวใจ แนบบทกวี นะครับ

ขอบคุณอีกครั้งครับ

เขียนเมื่อ 

...คำกวีง่ายๆ..

...แต่กลั่นออกมาจากใจ...

...บอกเล่าความรู้สึกลึกซึ้งได้ดีจริงๆค่ะ..

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณกิ่งไผ่


เขียนเมื่อ 

ขณะหนึ่ง
การรอคอย ก็เป็นกระบวนการเติบโตของคนเรา...

ขอบคุณครับ