ออกไป..ฝึกบิน

ออกไป..ฝึกบิน ^^_^^

               สำหรับหนังสือ “ออกไปฝึกบิน” ทำให้ข้าพเจ้าเรียนรู้ว่าบ่อยครั้งที่ชีวิตของคนเราไม่ได้ถูกวางแผนงานไว้ล่วงหน้า และนั่นก็หมายถึงความไม่แน่นอนของชีวิตที่ใครหลายคนเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี แต่เมื่อต้องเผชิญอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนก็ยากที่จะผ่านมันไปได้ เพราะคนเรามักจะยึดติดอยู่กับสิ่งที่จะทำให้เกิดความมั่นคงในชีวิตไม่กล้าที่จะเปลี่ยนแปลง ความรู้สึก คือ อยู่ในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความอบอุ่น ปลอดภัย มีญาติพี่น้อง มิตรสหายรายรอบ เรามักคุ้นเคยกับวิถีชีวิตที่สะดวกสบาย แต่หากมีสักวันหนึ่งที่เราจำต้องย้ายออกจากบ้านไปยังดินแดนอื่นๆ และเริ่มต้นทุกอย่างใหม่หมด ช่างเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย และคงไม่มีใครชอบย้ายถิ่นฐานออกจากที่ที่เราเคยอยู่เคยชิน ที่ซึ่งเราพอใจและมีหลักประกันอันมั่นคง ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง ไม่กล้าเอาอนาคตไปแขวนไว้กับสิ่งที่ไม่แน่นอนและไม่เคยเห็นและคงจะอยู่ที่นี่ตลอดไป

            คำว่า “ออกไป” จึงได้กล่าวถึงบุคคลที่ยินดีที่จะรับการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่ “ไม่รู้ และแม้ยังมองไม่เห็น”  พัฒนาลักษณะชีวิตที่แตกต่างมากกว่าที่จะอยู่กับสิ่งที่พร้อมสรรพ แน่นอน พึ่งพาได้ หรือถูกจัดเตรียมและคำนวณไว้แล้ว วันเวลาผ่านไปอย่างมีความสุข แต่จู่ๆ ก็เกิดพายุโหมกระหน่ำ นาวาชีวิตของเราถูกซัดจนเกือบพังทลาย การถูกทำร้าย อุบัติเหตุ ความล้มเหลว ความผิดพลาดๆ ล้วนเป็นดั่งคลื่นระลอกใหญ่ที่ทำให้เราละอายจนไม่อาจแหงนหน้าขึ้น สิ่งเหล่านี้ที่เราอาจเผชิญอยู่บ่อยครั้งทำให้เราไม่กล้าพอที่จะออกไปหาสิ่งใหม่ๆ ที่รอเราอยู่ข้างหน้าเพื่อเราจะเข้มแข็ง “ซึ่งเราสามารถเรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตได้จากการฝึกบินของลูกนกตัวหนึ่งๆ กว่ามันจะบินได้อย่างที่เราเห็นแม่นกได้ฝึกบินให้กับลูกนก ซึ่งก่อนที่จะทำการฝึกบินลูกนกมีชีวิตที่ชอบความปลอดภัย ความสุข ความอบอุ่นอยู่ในรัง มีแม่นกคอยเอาใจใส่ดูแลหาอาหารมาให้  เป็นผู้ปกป้องจากภัยอันตรายต่างๆ แล้วใครบ้างละอยากออกไป จนถึงเวลาที่แม่นกจะต้องผลักดันให้ออกจากรังถ้าอยากให้ลูกนกเจริญเติบโตสามารถเผชิญการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในโลกภายนอกได้ ตลอดจนรู้คุณค่าของชีวิต มีกำลังเข้มแข็ง ลูกนกต้องเผชิญกับความกลัว ความไม่มั่นคงในชีวิต จนกระทั่งถึงความตาย เพราะต้องอยู่ในอากาศไม่มีสิ่งที่จะยึด เพราะการฝึกบินของแม่นก คือ การนำลูกนกออกไปกลางอากาศกระพือปีก เขย่า จนกระทั่งลูกนกหล่น แต่พอบ่อยมากขึ้นก็โผบินไปฝั่งโน้นฝั่งนี้ สูง-ต่ำ สลับกันไป และค่อยๆ สูงขึ้น สูงขึ้น อากาศก็เริ่มเบาบางจนไม่มีแม้อากาศจะหายใจ และเขย่าลูกนกให้ร่วงลงกลางอากาศ ในขณะเดียวกันการฝึกปล่อยๆ รับๆ ของแม่นกครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ลูกนกเกิดความชำนาญในการบินยิ่งขึ้น จิตใจที่ตกตะลึงหวั่นไหวและหมดหวังเมื่อตกลงกลางอากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นความสุขตื่นเต้นยิ่งนัก”

            เราเคยมีประสบการณ์เหมือนลูกนกที่ถูกผลักออกจากรังแบบนี้หรือเปล่า เรื่องราวต่างๆ เหมือนละครที่ยิ่งเล่นก็ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ จนถึงที่สุดไม่อาจกลับไปเหมือนเดิมได้อีก เป็นเรื่องราวที่เราไม่เคยคิดฝันมาก่อน ไม่เคยคาดคะเนไว้เลย ไม่สามารถควบคุมหรือจัดการได้อีก คนๆ หนึ่งที่คุณเคยไว้ใจมากที่สุด เรื่องราวที่มีคุณค่าที่สุด กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ มันพักทลายและย่อยยับไปในพริบตา แล้วก็หมดที่พึ่งพิง ชีวิตปราศจากเป้าหมาย กระทั่งตนเองอยู่ไหนก็ไม่รู้ มองไม่เห็นทางไร้ที่ยึดเหนี่ยว และไม่เข้าใจว่าทำไมจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น หมดเรี่ยวแรงที่จะสู้รบปรบมือและรู้สึกว่ารอบด้านเต็มไปด้วยหายนะอันน่าสะพรึงกลัว เหมือนนกที่กำลังหกคะเมนตีลังกาอยู่กลางอากาศจะให้ยึดหลักอะไรที่ไหนอีก จำเป็นที่เราต้องผ่านประสบการณ์อันไร้ที่พึ่ง อับจนหนทาง หมดเรี่ยวแรง หมดปัญญาราวกับว่ามาถึงทางตันแล้ว แม้จะดูว่าน่ากลัวแต่แท้ที่จริงมันให้ความมั่นคงปลอดภัยไม่น้อย แต่จงเรียนรู้ เผชิญสิ่งต่างๆ ด้วยใจกลัวหาญ จงทะลุกำแพงที่ตั้งป้อมขึ้นขัดขวางชีวิตของเราให้ตกต่ำด้วยใจรัก รักและให้โอกาสตัวเอง รักและให้โอกาสผู้อื่น เพื่อช่วยเราฝึกฝนพัฒนายิ่งขึ้น เมื่อชีวิตเราถูกเตรียมให้พร้อมแล้วผ่านประสบการณ์ต่างๆ เราก็จะเดินไปทีละก้าวอย่างมั่นคง

            “ความรัก” จะเป็นสิ่งที่คอยค้ำจุนชีวิตบนโลกนี้ให้มีกำลังกายและกำลังใจ ให้โลกเป็นเหมือนเตาไฟ ให้ประสบการณ์ในทุกวันที่เข้ามาเป็นเหมือนไฟ ที่จะหล่อหลอมเราให้เป็นเหมือนทองคำล้ำค่า ที่แม้จะตกต่ำแค่ไหนก็ยังเป็นทองคำ และหนังสือเล่มนี้ได้ถูกเขียนขึ้นบนพื้นฐานความรักที่ว่า “ความรักนั้นก็อดทนนานและกระทำคุณให้ ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด แต่ชื่นชมยินดีเมื่อประพฤติชอบ ความรักทนได้ทุกอย่างแม้ความผิดของคนอื่น และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ และมีความหวังอยู่เสมอ และทนต่อทุกอย่าง” ข้าพเจ้าก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องถูกปรับปรุง เปลี่ยนแปลง และพัฒนาอยู่เสมออย่างไม่ท้อแท้ แต่มีความเชื่อและความหวังใจอยู่เสมอในทุกสิ่งที่กระทำ

.........................................................................................................................................................................

ขอขอบคุณ “หนังสือ ออกไป..ฝึกบิน”

เขียนโดย “จาง รูธ”

แปลโดย “จุฑารัตน์  วิมลนิธิ”