<p>เมื่ออายุคนเราย่างเข้าวัยกลางคนไปแล้ว  บางคนเกิดความแพ้ต่าง ๆ นา ๆ ดูหนังสือหรือใช้สายตามากก็จะมีขี้ตาออกมาเยอะ  ไม่สะดวกในการใช้สายตาเล่นคอมพิวเตอร์หรือทำงานคอมอย่างอื่น  เวลาที่จะคุยทางมือถือที่คนไกลก็เหมือนอยู่ใกล้นั้นก็ไม่มีเวลาคุยเท่าใดนัด</p>

  ช่วงนี้พบเจอเพื่อน ๆ ในวัยเดียวกัน  บางคนก็เหมือนไปบวชมาหัวเกรียนเตียนโล่ง  บางคนก็ผมขาวบรอนสวยงามดีนะ  บางคนก็ไม่ชอบที่มีผมขาวขึ้นมาแซม  มาถอนหงอกให้ทีมันโผล่มาเยอะอีกแล้ว 

  นึกถึงร้านเสริมสวยร้านตัดผมสามารถทำเงินได้มากเลยในเรื่องผมนี้  ในช่วงหน้าร้อนนี้เจ้าลูกชายวันซนของยูมิไม่ยอมไปตัดผม  เอาไว้ใกล้โรงเรียนเปิดก่อนจะยอมไปตัดผมว่าอย่างงั้น  แต่คนที่ยอมให้ตัดปลายผมกลับเป็นแม่ของลูกเองว่ามันยาวมากแล้ว  ยูมิเลยเป็นช่างผมจำเป็นไงละ  ถ้าไปตัดที่ร้านคงจ่ายไปหลายบาทแล  เรื่องของผม  ยูมิเองยังไม่แพ้ผมเท่าไร..อิ อิ

แต่เรื่องเหล่านี้ที่จริงทุกสิ่งล้วนอนิจจังนะครับ  โปรดอย่าไปยึดถือให้มันมาก  เดี๋ยวจะกลายเป็นความทุกข์เปล่า ๆ นะครับ.

</span>