เขาจำได้ว่า วันนั้นเขากำลังยืนคุยกับเพื่อนที่ริมคลอง คุยไปกินข้าวแกงไป
บังเอิญสายตาอันเฉียบคมเหมือนเหยี่ยว ซึ่งมักสอดส่ายไปมาเป็นปกติมาสะดุดกึก เมื่อเห็น..ผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายใครคนหนึ่งที่เขาเคยรู้จัก เหมือนมีภาพเลือนลางแวบผ่านแล้วเกิดความรู้สึก คล้ายคนรู้จัก..เป็นความรู้สึกที่เหนือคำอธิบาย อธิบายไม่ได้
เธอผูกผมจุก ไม่ใช่ดอก..ผูกผมแบบตามมีตามเกิด คือผูกจุกไว้กลางศีรษะ รวบง่าย ๆ หลวม ๆไว้กลางกระหม่อม คงผูกเพื่อกันเส้นผมปรกหน้า เธอคนที่ว่ากำลังขมักเขม้นใช้กล้องใหญ่แบบมืออาชีพถ่ายภาพริมคลอง แต่ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เขิน ๆ ที่ต้องถือกล้องตัวใหญ่ เป็นมือสมัครเล่นแน่นอน เขาลงความเห็นในใจ เพราะลืมใส่ฮู้ดให้กล้องหนึ่ง ไม่มีขาตั้งกล้องอีกหนึ่ง
เธอใช้สองแขนของตัวเองตั้งกับราวสะพานแทนขาตั้งกล้อง ท่าทาง"ติสต์"..ใช่มั้ย คำเรียกคนที่ทำงานอาร์ต..อาร์ติสต์ เพราะสวมเสื้อยืดขาวสีตุ่น ๆ กับกางเกงยีนส์ขาดมีรอยปะ เธอนั่งกับพื้นริมถนนเพื่อถ่ายรูป แบบนั้นเลย
ใบหน้ามองไกลประมาณข้ามฟากถนนยังดูอ่อนเยาว์ เป็นเด็กนักเรียน นักศึกษา ถูกครูสั่งให้ส่งการบ้านกระมัง
...
<p></p>
ใช้เลย...ค่ะ แบบว่า เซอๆ ....ค่ะ