ไม่อยากจับได้ใบแดง แต่ก็เหมือนฟ้าแกล้ง ผมได้ใบแดงเป็นคนแรกของหมู่บ้าน เพื่อนๆวิ่งมารุมล้อมดีใจยังกะผมยิงประตูได้

      เห็นหนุ่มๆ (ทั้งแท้ทั้งเทียม) เข้ารับการเกณฑ์ทหารกันในปีนี้ดูคึกคักกันเป็นพิเศษนะครับ ยิ่งที่ขอนแก่นที่ “หนุ่มณเดช คูกิมิยะ” ไปใช้บริการผ่อนผัน เหมือนการไปงานอีเว้นท์ของซุปตาร์คนดัง แฟนๆรุมกันถ่ายรูป ขอลายเซ็นต์ ไม่เว้นแม้กระทั่งคุณหมู่ คุณจ่า ที่เป็นเจ้าหน้าที่คัดเลือก ไม่ได้อิจฉาคุณณเดชเค้าหรอกนะครับ ตรงกันข้ามกลับชื่นชมในความมีเสน่ห์อันมากมายของพ่อหนุ่มรูปงามคนนี้ ผมเองก็เป็นแฟนละครของคุณณเดชเหมือนหลายๆคน

       ภาพแบบนี้เคยเกิดขึ้นกลับผมเมื่อปี 2533 (ไม่ใช่การรุมถ่ายรูป ขอลายเซ็นต์นะครับ) เพื่อนพ้องที่นานมากไม่เคยเห็นกัน วันนี้แหละจะได้เห็น คนอ้วนพุงพุ้ยน้อยสมัยผม ดูสมัยนี้อ้วนสมบูรณ์กันพุงห้อย คงเป็นเพราะ KFC , PIZZA ทำปฏิกริยากับร่างกายของหนุ่มๆ สมัยนี้

       ความรู้สึกในวันนั้นเหรอครับบอกได้เลยว่ากลัว ไม่อยากจับได้ใบแดง แต่ก็เหมือนฟ้าแกล้ง ผมได้ใบแดงเป็นคนแรกของหมู่บ้าน เพื่อนๆวิ่งมารุมล้อมดีใจยังกะผมยิงประตูได้ แต่สำหรับผมแล้วกำลังเรี่ยวแรงมันหายไปไหนก็ไม่รู้ นั่งคุดคู้หมดอาลัยอยู่ใกล้กับโต๊ะตั้งกล่องฉลากนั่นแหละ หันไปมองพ่อกับแม่ที่คอยลุ้นอยู่ข้างนอกก็ดูหน้าตาหมองๆ เศร้าๆ เจ้าหน้าที่เค้าต้องหิ้วปีกมาทำประวัติ ช่วงที่กำลังทำประวัติอยู่นั้น พวกเพื่อนๆที่รุมดีใจกับผมก็เริ่มจับได้ “แดงๆๆๆ” ซ้อนๆ 4 แดง ได้ยินเสียงพ่อผมร้อง เฮ้! “ลูกกูมีเพื่อนแล้วโว้ย” แล้วเรี่ยวแรงผมก็กลับมาเหมือนเดิม ผมเดินไปขยี้หัว “ว่าที่ไอ้เณร” ทั้งสี่คนที่กำลังมีสภาพคล้ายกับผมก่อนหน้านั้น ก่อนจะบอกเตือนว่า เฮ้ย! “ไม่เป็นไร ทบ 2 ส่งช่วย ทภ1 เหมือนกันนี่หว่า”

       สมัยนั้นคนสมัครน้อยครับ อัตราเสี่ยงเลยสูง ที่สมัครกันน้อยคงเพราะอายุ 21 ปี มีงานประจำทำกันที่ กทม. แล้ว ไม่อยากเสียเวลาทำมาหากิน  อีกอย่างเงินเดือนก็น้อยครับ แค่ 800 บาท เบี้ยเลี้ยงวันละ 45 ใช้เวลาตั้ง 2 ปี ถ้าไม่เสียสละกันจริงๆ น้อยคนจะสมัครใจ ทุกวันนี้เงินเดือนน่าจะเท่ากับค่าแรงขั้นต่ำแล้วนะ ได้เป็นทหารก็ประมาณว่าเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ หรือไม่ก็ได้งานทำสำหรับคนที่ตกงาน ซึ่งถ้าปลดประจำการออกมาคงมีเงินเก็บกันพอควรสำหรับคนออม

       พอได้สัมผัสจริงๆ แล้ว ชีวิตทหารเกณฑ์เป็นความภาคภูมิใจของผมมากมายเลยนะ วิชาทหาร เป็นวิชาที่สร้างให้มีความอดทน มีวินัย ช่างสังเกตุ (หูไวตาไว) ตรงต่อเวลา เคารพผู้บังคับบัญชา ขาดแต่ความเป็นประชาธิปไตยเท่านั้น