อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก
แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย
............(แต่ง..ท่านสุนทรภู่)
อันชะอมขมลิ้นแล้วสิ้นไป
แต่ขมใจด้วยลมปากยากจะลืม
...........(ต่อ..คนถางทาง...ที่เผอิญเกิดวันเดียวกะท่านภู่ เวลาตกฟากก็ตรงกัน คือ ๒๔.๑๔ น. )
อ้อยชะอมหวานขมแค่คมปาก
6 คนชอบ
ไปได้อีกล่ะอาจารย์เรา
อันกัญชาสักบ้องต้องตาลาย มองเห็นควายเป็นกุญชรให้อ่อนใจ
ว่าไปนั้น...ฮิฮิ