หญิงทรนงผู้ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา
ในตำบลยาบี หมู่ที่ 6 บ้านหนองปู ใครจะคาดคิดว่ามีอยู่ครอบครัวหนึ่งซึ่งปลูกสร้างบ้านเรือนอยู่ห่างไกลจากบ้านหลังอื่นๆ ในละแวกเดียวกันถนนทางผ่านเป็นที่เปลี่ยว ลื่นล้มได้ง่ายหากมีฝนตกติดต่อกันหลายๆ วัน บ้านหลังนี้เป็นบ้านปูนชั้นเดียว สร้างยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดี ภายในตัวบ้านมีการจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พื้นสะอาดเงาวับ ส่วนห้องน้ำอยู่นอกตัวบ้าน ห้องน้ำของบ้านหลังนี้ไม่ได้เหมือนห้องน้ำทั่วๆ ไป แต่มีเพียงแค่บ่อซึมที่เจาะตรงกลางเอาไว้นั่งเวลาถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะเท่านั้น ในบ้านหลังมีหญิงวัยกลางคน ชื่อนางลีเยาะ ยาโงะ อายุ 58 ปี ซึ่งมีหน้าที่หลักในดูแลทุกคนในครอบครัว ประกอบอาชีพคอยเลี้ยงดูบุคคลในครอบครัวอีก 5 คน. มีหลานสาว 1 คนที่เรียนอยู่ชั้นป. 3 ที่
ลูกคนโตเอาให้นางลีเยาะเลี้ยงดูโดยไม่ส่งเสียค่าเลี้ยงดูเลย มีลูกชาย ลูกสาวที่เป็นผู้พิการซ้ำซ้อนเป็นมาตั้งแต่กำเนิด 3 คน และมีผู้เป็นสามีอีก 1 คนที่ป่วยเป็นอำพาตซีกขวา เนื่องจากเมื่อ 2 ปีก่อน มีอาการปวดศีรษะ เวียนศีรษะ ตาพร่ามั่ว จากนั้นพอรุ่งเช้ารู้สึกว่าตนเองมีอาการอ่อนแรงปากเริ่มเบี้ยว ร่างกายด้านซีกขวาอ่อนแรงช่วยเหลือตนเองได้น้อยลง ยิ่งเพิ่มภาระหนักให้กับนางลีเยาะผู้เป็นภรรยา เพราะจากเดิม มีสามีคอยดูแลลูกและช่วยตนหารายได้ แต่ปัจจุบันตนเองต้องรับภาระเพียงคนเดียวที่จะต้องหารายได้ เพื่อมาจุ่นเจือครอบครัวเพราะลำพังรายได้จากการทำงานแค่ไม่กี่สตางค์และรายได้จากเบี้ยยังชีพผู้พิการของลูกทั้ง 3 คน ก็แค่พอเป็นค่าข้าวสาร ค่าอาหารแห้งที่ใช้ประทังชีวิตในแต่ละวัน ยังไม่รวมค่าไฟอีกที่ต้องจ่ายในแต่ละเดือน จนบาง
เดือนการไฟฟ้าจะตัดไฟด้วยซ้ำเนื่องจาก ไม่มีเงินไปจ่ายค่าไฟให้เขา (พ่วงไฟจากบ้านอื่น) ใจหนึ่งของนางลีเยาะเล่าให้ฟังว่า “ก็อยากจะหวังพึ่งลูกๆ อีก 4 คนที่ปกติ ไม่มีความพิการแต่ทุกคนต่างก็มีครอบครัวที่ต้องดูแลและเลี้ยงดู” นางลีเยาะจึงทำงานทุกอย่างที่มีรายได้และเป็นอาชีพที่สุจริต จนบางครั้งเพื่อนบ้านก็มีการแบ่งปันข้าวสารบ้าง อาหารแห้งบ้าง เมื่อมีเทศกาลฮารีรายอฟิตตรี ซึ่งเป็นเทศกาลแห่งการบริจาคแก่ผู้ยากไร้ แต่บางครั้งก็ไม่พอกินเพราะในแต่ละวันตนเองจะหุงข้าวประมาณ 4 ลิตร 2 ลิตร เช้าและ 2 ลิตรเย็น ส่วนของสามีต้องหุงข้าวหอมมะลิต่างหาก เนื่องจากว่าสามีนั้นเริ่มมีอาการกลืนอาหารลำบาก จึงเป็นการยากที่จะให้กลืนข้าวที่แข็งๆ แต่สำหรับกับข้าวคงเหมือนๆ กันและอาจจะเหมือนกันทุกมื้อคือมีบูดู จิ้ม
กับผักสดที่เก็บมาจากบริเวณบ้าน ส่วนไข่ ปลาสด จำพวกเนื้อสัตว์ เลิกฝันไปได้เลยได้กินบ้างนานๆ ครั้ง ส่วนใหญ่มีแต่บูดูเท่านั้นที่เป็นมื้อหลัก บุตรพิการคนหนึ่งในจำนวน 3 คน เป็นที่สู้ชีวิตมาก รู้จักอดออมเก็บเงินเบี้ยยังชีพผู้พิการเดือนละ 500 บาท ใช้เวลานานกว่า 1 ปี เพื่อนำเงินที่สะสมได้ไปซื้อแพะมาเลี้ยง 1 คู่ หวังเลี้ยงไว้ขายเป็นรายได้ของครอบครัว ซึ่งไม่งอมืองอเท้ารอโชคชะตาถึงร่างกายจะพิการแต่สมองไม่พิการ ปัจจุบันก็เริ่มสัมฤทธิ์ผลในความพยายามแล้วจากวันนั้นจนวันนี้ แพะจาก 2 ตัว ก็ออกลูกออกหลานอีก 6 ตัว ถือเป็นผลตอบแทนที่คุ้มค่าของความอุตสาหะ เมื่อครั้นมีโครงการจากโอสถสภายื่นมือลงมาให้ความช่วยเหลือ ดิฉันไม่ลังเลเลยว่าควรให้การช่วยเหลือบ้านหลังใดและเมื่อ
ประสานงานร่วมกับ ทางอบต.ยาบี ด้วยแล้ว ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีช่วยดำเนินการช่วยเหลือสร้างห้องน้ำให้ถูกสุขลักษณะขึ้น ช่วยดำเนินการติดตั้งไฟฟ้าให้ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะใคร แต่เป็นเพราะครอบครัวนี้เอง ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาดิ้นรนสู้ชีวิต เห็นคุณค่าของชีวิตที่มีอยู่ สู้จนได้รับผลที่ดีอย่างนี้ ขอบคุณ ขอบคุณที่มีโครงการดีๆ ขอบคุณที่มี อบต.ที่เข้าใจความเดือดร้อนของชาวบ้าน ขอบคุณทุกแรงกายทุกแรงใจ ขอบคุณจริงๆ
<p>
</p><hr><p style="text-align: right;">อังคณา วังทอง พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ (APN สาขาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต)</p>
การีมา หะยีสามะแอ พยาบาลวิชาชีพปฏิบัติการ รพ.สต.ยาบี
