ในตอน ๑ ผมเขียนไปแล้วว่าอาหารเวียตนามหลักที่กินกับข้าวนั้นมีเนื้อมากกว่าผัก (แม้เนื้อหมายังนิยม) แต่ทำไมจึงสร้างภาพมาหลอก(แดก)คนไทยได้ว่าอาหารเวียตเป็นอาหารสุขภาพ มีแต่ “ผัก” 

(ตอบ...เขาไม่ได้หลอก แต่คนไทยเป็นคนที่มีนิสัยชอบถูกหลอกตะหาก เพราะเห่อ “ของนอก”)

ในตอน ๒ ผมจะมาชำแหละอาหารญี่ปุ่น...ที่เรายอมถูกหลอก (ให้แด็กซ์) อีกแล้ว  ....คืออาหารญี่ปุ่น จานเล็กๆ แพงๆ  ที่หลากหลายตามศูนย์การค้า ห้องแอร์ แล้ววันนี้ระบาดไปเป็นรถเข็นริมทางไปแล้ว

ผมก็เคยกระแดะไปเที่ยวญี่ปุ่นกะเขาเหมือนกัน (โดยภาษีของราษฎรตาดำๆอีกตะหาก ในนามการประชุมวิชาการง่ะ) วันนี้เลยต้องมาทดแทนบุญคุณภาษีราษฎรสักหน่อย

คือผมลุยเข้าไปกินอาหารรากหญ้า ในร้านอาหารโหลยโท่ยของชาวบ้านธรรมดาที่ห่างไกลถิ่นท่องเที่ยว  เป็นการท่องเที่ยวเชิงลึก

แต่ผมไม่เห็นไอ้อาหารบ้าบอที่มาหลอกให้คนไทยงี่ง่าวกินสักจานเดียว  ..เห็นมีแต่อาหารจานใหญ่ๆ  ที่เป็นข้าว กับเป็นเส้น

ผมลองสั่งมาสองจาน  กลัวกินไม่อิ่มง่ะ  เพราะคิดไปว่าอาหารมันคงจานเล็กๆ แบบที่มันมาหลอกให้เราแด็กซ์ที่สยำพาราง่าว..โหย..แทบบ้า ข้าวราดหน้าจานเดียวก็กินไม่หมดแล้ว เพราะมันเยอะมาก ปริมาณข้าวประมาณสองจานของข้าวแกงไทยมาตรฐาน  ส่วนผัดก๋วยเตี๋ยวก็จานยักษ์เช่นกัน  แถมราคาเพียง ๕๐๐ เย็น  ในขณะที่ถ้าเป็นถิ่นท่องเที่ยวจะจานเล็กทันทีและราคา ๑๐๐๐ เย็น

อาหารจานใหญ่สองจานนี้สอนให้รู้ว่า........(โปรดเติมคำลงในช่องว่าง)

...คนถางทาง (๒๖ มีค. ๒๕๕๖)