เคยไหมที่ความหวังดีกลับกลายเป็นการสร้างความอภิมหาซวย?

เคยไหมที่ความซุ่มซ่ามนำเรื่องมาให้คุณไม่เว้นแต่ละวัน?

คูณรู้ไหมว่ามีคนอย่างนี้อยู่บนโลก!!!!  


...นั่นหละฉันเอง
 ....บุคคลที่ควรได้รับรางวัลซุ่มซ่ามดีเด่นแห่งปี เอ๊ะ! หรืออภิมหาซวยแห่งปีก็ดีเหมือนกัน

                 ใครจะไปรู้หรือว่าวันหนึ่งๆคนหนึ่งคนสามารถทำให้เกิดเรื่องได้มากมาย อาทิ เดินสะดุดถนนที่มีรอยขรุขระนิ๊ด..เดียว เดินสะดุดขาตัวเอง เดินเหยียบท่อแล้วฝาท่อเกิดเด่งขึ้นมา(มันปิดไม่สนิทเองงะ) เดินเหยียบเท้าเพื่อน
ที่เดินข้างหน้าเรา(ระวังสุดๆแล้วนะ)  แย่ไปกว่านั้น(เผอิญหวังดีนะ)สับคัตเอาท์ผิดคิดว่าเป็นของหลอดไฟ แต่ไม่ไช่! ....เอิ่มกลายเป็นของเครื่องซักผ้าซะงั้น  เป็นไงหละเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญที่กำลังทำงานอย่างขมักขเม่น
ดับพรึ่บ๐_๐ ทุกอย่างหยุด หยุดแล้วก็หยุด T_T ฉันก็ซวยละซิคะ ถึงกับต้องวิ่งๆๆๆ หาเหรียญ 10 มาหยอดคืนเครื่องใหม่ทั้งหมด แต่ความซวยแค่นั้นยังไม่พอ บวกความซุ่มซ่ามของฉันเพิ่มไปอีกซะหน่อย เหรียญที่ฉันอุตส่าห์ไปเอามาเกิดหล่นจากมือกลิ้ง  ดุ๊บๆๆๆ ตกลงท่อระบายน้ำซะงั้น!!!!    ความซุ่มซ่ามของฉันยังทำให้ฉันต้องเสียเงินซื้อกระจก
ที่ทำของเพื่อนแตกไปถึง 2อัน เฮ้อ~~~~เศร้า(เสียดายเงิน)    ยังมีอีกนะเรื่องนี้ถือว่าต้องขอบใจความเร็วของฉันที่สามารถหลบการปะทะกันระหว่างจักรยาน(ของฉัน)ที่ปันด้วยแรงที่ว่ารีบ กับมอเตอร์ไซได้อย่างหวุดหวิด
แต่ความซวย+ซุ่มซ่ามนะสิ ทำให้ล้อจักรยานของฉันหลบมอเตอร์ไซได้ แต่ไปจูบกับบั้นท้ายของรถยนต์แทน ฉันต้องใช้ความถึกของตัวเองดึงออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เจ้าของรถยนคันนั้นจะเห็น(กลัวเสียเงิน)พร้อมทั้งกระโดดถีบจักรยานเผ่นด้วยความว่องไว 555+++ ฉันไม่รู้เหมือนกันว่ามีไครเห็นเหตุการณ์นี้ซักกี่คน แต่ที่แน่ๆฉันรู้อย่างเดียวว่า มันเป็นการชนกลางตลาดเลยละT_T   เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าฉันมีสติ!!
                คุณผู้อ่านถ้าไม่อยากเป็นเหมือนฉันละก็อย่าลืมพกสติพร้อมสตางค์ติดกระเป๋าไปด้วยนะคะ^^

ปล. ขอบคุณสำหรับท่านผู้อ่านที่อ่านงานเขียนครั้งแรกของฉันจนจบคะ