มีหลายครั้งที่ขึ้นฝึกงาน แล้วมีเรื่องต่างๆ เกิดขึ้นทั้งเรื่องสนุกและเรื่องเศร้ามากมาย แต่ที่จะมาเล่าไม่ได้มาจากเรื่องของผมคนเดียวนะ มีจากปากเพื่อนๆอีกหลายคนที่พบกับตัวเองมาดูวอร์ดแรกครับ เป็นวอร์ดผู้สูงอายุ มีอยู่ครั้งหนึ่งเป็นการขึ้นวันแรกต่อจากกลุ่มที่แล้ว พอเราเข้าไปในสถานที่ฝึกงานเท่านั้นแหละครับ มียายคนหนึ่งมาถามหาเพื่อนผมคนหนึ่งที่เป็นคนรักษาแกนะครับ พอบอกว่าเขาไม่มาเเล้วล่ะจะมีน้องนักศึกษาคนหนึ่งมารักษาแทน ยายแกบอกไม่เอาจะเอาน้องคนนั้นคนเดียว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพื่อนผมคนนั้นไปใส่ยาเสน่ห์อะไรไว้ทั้งที่ความจริงมันก็ไม่ได้รักษาแตกต่างจากคนอื่นเลยนะ แต่แค่หน้าตาดีกว่า พูดเก่งกว่าเท่านั้นเอง สงสัยยายจะแพ้ความหล่อ แค่เห็นหน้าก็หายแล้ว อิอิ พอมาถึงอีกวอร์ดนะครับ เป็นวอร์ดโครงร่างและกล้ามเนื้อเป็นวอร์ดที่สมัยนั้นมีอาจารย์ที่ดุๆ อยู่ท่านหนึ่งนะครับ เพื่อนผมมักจะได้รับจานบินกันเป็นว่าเล่นเลยที่เดียว แต่ผมไม่โดนนะครับ แต่ผมกับเพื่อนกลับโดนคัดคำศัพท์ที่ไม่รู้จัก เป็นหน้ากระดาษเลยนะ มีอยู่ครั้งหนึ่งเพื่อนผมมันไม่รู้หรือทำเป็นไม่รู้ไม่ทราบ ตอนฝึกงานมันจะมีกระดาษให้เราเขียนความก้าวหน้าของการรักษา เพื่อนผมคนนี้มันแปลกกว่านั้น ไปเขียนบนหน้ากระดาษที่เป็นหน้าที่ไว้ให้หมอเขาเขียนอ่ะครับ เป็นไงล่ะครับ ที่นี่ไอ้เพื่อนตัวดีดดนเลยครับ ต้องรีบไปเอา chart มาลบและเขียนใหม่ครับ ก็เป็นแค่นักศึกษามีสิทธิ์อะไรไปสั่งหมอเขาล่ะครับ โดนสวดซะยับเลยล่ะครับเกือบตกวอร์ดแล้วไม่ล่ะเพื่อน อย่างวอร์ดระบบหายใจและไหลเวียนโลหิตนะครับ ในวอร์ดนี้เขาจะแจก สเตรบโตสโคบ ให้นักศึกษาคนล่ะอัน เพื่อใช้สำหรับฟังการทำงานของปอด ตรวจดูว่ามีเสมหะมากน้อยแค่ไหน มีอยู่หลายครั้งตอนฝึกงานที่หลายคนจะไปฟังเสียงปอดผิดข้างครับ อย่างบ้างคนมีเสมหะข้างขวา กลับไปฟังเสียงข้างซ้ายที่นี้ มันก็ปกติดิครับ เถียงอาจารย์ยกใหญ่ว่าไม่มีเสมหะ แต่ที่แท้มันตรวจผิดต่างหาก อิอิ อีกครั้งหนึ่งอาจารย์เขาถามว่าฟังเสียงแล้วได้ยินเสียงว่าเป็นยังไง ขออธิบายนิดนึงนะครับ เสียงของเสมหะมันมีหลายเสียง มีเสียงทุ้ม เสียงแหลม แตกต่างกันไปตามตำแหน่ง และมีมากมีน้อย นักศึกษาบ้างคนพอฟังเสียงแล้ว อาจารย์ถามว่าได้ยินเสียงไร มันกลับตอบมาว่าเสียงเสมหะครับ อาจารย์โกรธใหญ่ครับ ก็เขาให้ตอบเป็นเสียงที่มีชื่อเฉพาะ ไม่ใช่ตอบว่าเสียงเสมหะเสียหน่อย อีกอย่างที่มักจะพบบ่อยครับ ในวอร์ดระบบประสาท จะมีเรื่องตลกมากมาย เนื่องจากวอร์ดนี้พยาธิสภาพของเขาอยู่ที่สมองครับ บางคนจะสับสนจำตัวเองไม่ได้ก็มีนะครับ อย่างคนไข้บางราย พูดกับเราไม่รู้เรื่อง ฟังก็ไม่รู้เรื่องพูดอะไรออกมาก็เป็น 123 เหมือนใบ้หวยไปเลย มีอยู่ครั้งหนึ่งเพื่อนผมฝึกคนไข้แบบนี้ แล้วเพื่อนผมมันชอบเล่นหวยด้วยดิ พอคนไข้พูดเป็นตัวเลขพี่แกก็ไปซื้อหวยเลยนะครับ เป็นไงล่ะครับ เกิดถูกขึ้นมาจริงๆ มันเลยต้องซื้อขนมไปให้เจ้าพ่อใบ้หวยของมันเลยครับ ก็คนไข้คนนั้นนั่นแหละครับ หลังจากนั้นนะครับ ญาติๆ ของคนไข้ก็ซื้อตามที่คนไข้คนนั้นพูดบางนะครับ แต่เจ้ากรรมครับ คราวนี้มันไม่ถูกครับ เจ้ามือกินเรียบ ขาดทุนกันเป็นแถว อิอิ สมน้ำหน้า อยากเล่นหวยดีนัก จะว่าไปแล้วเรื่องตลก เรื่องสนุก เรื่องเศร้า เหล่านี้มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้นักกายภาพบำบัด ได้รู้จักคนไข้ รู้จักการไตร่ตรองที่ดี และมีจิตใจที่ดีในการรักษาคนไข้ ทำให้ทำงานได้อย่างมีความสุขด้วยนะ แล้วคุณล่ะครับ ทำงานอย่างมีความสุขหรือเปล่า?