วันนี้ไปพบเรื่องนกนางแอ่นกินรังที่ ครูเล็กกำลังเขียนอยู่  จากหนังสือพิมพ์ผู้จัดการออนไลน์เลขขอมาเล่าสู่กันฟังบ้าง  มีรูปมาฝากด้วย  

 

       ทุกค่ำคืนเป็นเวลาประมาณ 1 เดือนที่นางแอ่นตัวน้อยกำลังสร้างรังที่ค่อยๆ สั่งสมมาจากน้ำลายและเศษใบไม้ใบหญ้า เมื่อแห้งและแข็งตัวจะมีลักษณะคล้ายคลึงกับวุ้นเส้นที่อัดตัวกันแน่น โดยตัวรังจะตรึงติดอยู่กับผนังถ้ำ

.........นับเป็นพันปีมาแล้วที่มนุษย์รู้จักการกินรังนก รังที่สร้างมาจากน้ำลายของนกนางแอ่น ด้วยความเชื่อว่ามีสรรพคุณเป็นยาบำรุงกำลังชั้นเยี่ยม และรักษาโรคได้สารพัด โดยเฉพาะโรคระบบทางเดินหายใจ     นางแอ่นจึงได้สำแดงบทบาทและความสำคัญมาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน  ในฐานะเป็นสินค้าราคาแพงที่มีผลประโยชน์มหาศาล และมีการแข่งขันสูงถึงขั้นฆ่ากันตายหมู่มาแล้ว
     
........อย่างไรก็ตามข้อมูลการมีอยู่ของนกและความเป็นไปในการใช้ประโยชน์จากธุรกิจรังนก ยังคงเป็นเรื่องลับ ๆ และซ่อนเร้นที่รับรู้กันในวงจำกัดเฉพาะกลุ่มเท่านั้น ซึ่งคนภายนอกหรือแม้แต่คนในพื้นที่แหล่งรังนกไม่มีโอกาสได้รับรู้หรือร่วมใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติชนิดนี้ได้อย่างแท้จริง

........ภาคใต้ของไทยมีแหล่งทำรังของนกนางแอ่นกว่า 150 เกาะ นักวิจัยเตรียมนำลงแผนที่ภูมิทัศน์ภาคใต้

......และเพื่อให้เกิดการใช้ประโยชน์จากธุรกิจรังนกนางแอ่นอย่างสมดุลและเหมาะสม โดยให้ชาวบ้านในพื้นที่เจ้าของแหล่งรังนกได้มีส่วนร่วมรับรู้และได้รับประโยชน์อย่างเป็นรูปธรรม ไม่ใช่การเป็นธุรกิจที่มีผลประโยชน์มหาศาลแต่เป็นเรื่องปิดบังซ่อนเร้นและรับรู้กันเฉพาะกลุ่ม

......ชี้เหตุความรุนแรงปัญหาโจรขโมยรังนกก็เพราะความเชื่อในสรรพคุณเป็นยาอายุวัฒนะ หายากและราคาแพง กิโลกรัมละเป็นหมื่นเป็นแสนบาท การลักโขมยจึงกลายเป็นเรื่องปกติ ที่ทำกันตั้งแต่ชาวบ้านยันนักการเมือง

......เชื่อกันว่าคนจีน คือผู้ที่ถ่ายทอดวัฒนธรรมการกินรังนกให้กับคนชาติอื่น ๆ ที่ตนเองไปสัมพันธ์ด้วย รวมทั้งประเทศไทยซึ่งมีหลักฐานมาตั้งแต่สมัยอยุธยา

......ต่อไปนี้คือส่วนหนึ่งที่สะท้อนออกมาจากทัศนะคำบอกเล่าของผู้ที่เคยอยู่หรือเกี่ยวกับกับธุรกิจรังนก
      
      “ผลประโยชน์ตัวนี้มีอยู่จริง เกิดขึ้นหลังจากบริษัทเก็บเกี่ยวแล้วนี่ ถือว่าตัวนี้แหละเป็นตัวทำลายเพราะว่าตัวนี้แหละจะไปอยู่ในตลาดมืด รัฐก็ไม่ได้ ชุมชนก็ไม่ได้ ไม่เป็นผลดีกับใครเลย..”
       
       “ตอนหลังที่ร้ายที่สุด ข้างบน คือ ผู้นำท้องถิ่น นักการเมืองท้องถิ่น คนในวงราชการ ตำรวจ มาเอาประโยชน์จากส่วนนี้ด้วย บางครั้งมีคนระดับผู้ใหญ่สั่งมาจากข้างบนเลยว่าให้คนข้างล่างนี่เอารังนกให้เขา ถ้าไม่ได้กูสั่งย้าย…”
       
       “ตัดสินใจออกจากการเป็นจินเต้งนั้น รู้สึกว่าถึงอยู่ไปก็ลำบาก มันยิงกันมากนักแรง ไม่เป็นสุข จะนั่งจะนอนจะยืนอะไรก็ไม่เป็นสุข มันอันตรายเกินไป ยิ่งอยู่ยิ่งอันตราย ออกดีกว่า…”
       
       “แต่ก่อนมันดีกว่าปัจจุบัน ตอนนี้มันไม่อิสระ ในเขตนั้นเขาไม่ให้เข้า ชาวประมงเข้าไปพึ่งลมพึ่งอะไรก็ไม่ได้ เขาห้ามเข้า มีปืนตระเวณอยู่ ถูงยิงขู่ก็ต้องแล่นกัน…”
       
       “บางท้องที่ที่จะเปิดเป็นการท่องเที่ยว ก็ไปติดในเรื่องของการสัมปทาน เราน่าจะเปรียบเทียบรายได้กับการท่องเที่ยวว่าคุ้มกันมั๊ย อยากให้มีการวิจัยโดยรัฐอย่างแท้จริงในเรื่องการสัมปทานรังนก อยากทราบจุดคุ้มทุนของการสูญเสียทางธรรมชาติ ในแง่ของการอนุรักษ์ล่อแหลมต่อการสูญพันธุ์ของนกนางแอ่น…”

นกนางแอ่น      ผลงานของนกนางแอ่นที่มาทำรังกันอย่างมากมายในถ้ำที่นักวิจัยค้นพบ ใครจะเชื่อว่าที่นี่ล่ะเป็นแหล่งผลประโยชน์อย่างมหาศาล 


       นี่แหละครับผลประโยชน์มันไม่เข้าใครออกใครอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าคนเราจะโลภและเป็นทาสของพระเจ้าเงินตรากันขนาดไหน  คนเราอยู่ไม่ถึงร้อยปีก็ตายกันหมดเอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง เหลือแต่ความดีงามให้คนรุ่นหลังได้จดจำ
       แต่ก็ยังดีครับที่ วันนี้นี้ภูมิปัญญาของคนไทยพร้อมแล้วที่จะทำฟาร์มนกนางแอ่น ถ้าเอาภูมิปัญญาชาวบ้านไปทำ โดยให้มีการสร้างตึกนกบนเกาะได้ เอาไข่มาฟักได้ ปัญหาอาชญากรรมที่เกิดขึ้นตามเกาะรังนกจะสามารถแก้ได้ และเราก็สามารถจะทำฟาร์มนกแอ่นสู้กับต่างชาติ