เสียงไก่ขันยามเช้าเป็นสัญญาณ...นาฬิกาปลุกของคนโบราณ...บ้านเราในอดีต...ที่ยังไม่มีการใช้เครื่องมีออย่างทันสมัยในปัจจุบัน...ผมเคยฟังเสียงไก่ขันที่ชอบใจไพเราะอยู่ที่หนึ่งคือในป่าลึกแถว อ.จอมทอง  จ. เชียงงใหม่  ครับ...

                คือมีกิจกรรมภาคสนามช่วงที่เรียน ป.โท อยู่...ผมตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงสัตว์ป่านานาชนิด...โดยเฉพาะเสียงไก่ขัน...ตรงที่พักอยู่ไกล้ถ้ำตุ๊ปู่...

              ช่วงนั้นผมถึงกับชอบในการใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร...ถ้ำตุ๊ปู่ในอดีตคงเป็นที่อยู่ของเสือ...คือป่ามีเพราะเสือปก...ป่ารกเพราะเสือยัง...ดินดีเพราะหญ้าบัง...ดินยังเพราะหญ้ามี...สิ่งเหล่านี้เป็นของคู่กันครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ

                  ตอนนี้ถ้าให้ผมไปที่นั้นคงไปไม่ถูกแล้ว...เพราะเส้นทางการไปลำบากมาก...ห่างไกลความเจริญทางด้านวัตถุมาก...แต่ร่ำรวยทางด้านจิตใจที่ได้อยู่กับธรรมชาติครับ...

                    ผมไปเชียงใหม่...ครานั้นได้ไปชมวิถีการดำรงชีวิตของชาวเผ่าต่าง ๆบนภูเขาด้วยว่าพวกเขาอยู่กันอย่างไร...เช่นไปที่ดอยปุย...ผมได้ดื่มน้ำที่ต่อลงมาจากที่สูงด้วยลำไม้ไผ่คงยาวหลายกิโล...ด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่นครับ...ชึ่งผมขอชื่นชมจริง ๆครับ...