ในแต่ละวันมีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย ไม่ว่าจะเรื่องงาน งานเสริม การกิน การอยู่ และการเงิน สิ่งหลังอาจดูเหมือนสำคัญที่สุด แต่จะสำคัญน้อยที่สุดหากเราไม่ใช้เงิน ไม่ต้องการเงินเพื่อมาใช้จ่ายแต่น้อยงครั้งมากที่จะเลือกไม่ให้เกิดการใช้จ่ายอย่างนั้น 

นับตั้งแต่ผมเริ่มเปิดร้านตั้งแต่ 3-4 ปีก่อน ระบบการเงินผมเองก็เริ่มเกิดขึ้น เพราะเมื่อก่อนหน้านี้ทำงานประจำ มีเงินเดือนประจำ รายได้รายจ่ายมันแทบไม่มีการจัดการอื่นใดนอกจากตั้งรับ เงินได้มาก็เตรียมจะหมด พอหมด ก็เหลือที่ต้องจ่ายติดตัวนิดหน่อย แต่เมื่อเริ่มออกมาทำธุรกิจ ก็เริ่มมีระบบการเงินเข้ามา มีเงินเข้า เงินออก สนุกสนาน อยู่พักหนึ่ง ตอนนี้ผมมีความสนใจเรื่องการจัดการทางการเงินเป็นอย่างมาก หลายเรื่องที่เริ่มศึกษาเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยง การค้าเงินเพื่อให้เงินที่มีอยู่งอกเงย และเริ่มเข้าใจความเหลื่อมล้ำที่เกิดขึ้น ความแตกต่างสำหรับคนมีเงิน คนไม่มีเงิน เคยมีเงินมากในกระเป๋า หลายหมื่น และมีเงินน้อย จนไม่มีเลย แต่ก็ปากกัดตีนถีบเพื่อให้มีเงินเกิดขึ้นทุกวัน จากประสบการณ์ในตอนนั้นทำให้เห็นคุณค่าของการจัดการทางการเงิน สิ่งที่ฟังแล้วดูหรู แต่ต้องแคร่ครัดในการจัดการ หย่อนยานไม่ได้ ฟังดูแล้วก็คงไม่ต่างกับตารางนัดหมาย ที่เมื่อกำหนดกิจกรรมแล้วต้องทำ หากไม่ทำ ก็ต้องมีเหตุผล แต่หากละเลยตารางนั้นก็ไม่มีประโยชน์

ที่กล่าวมานี้ใช่ว่าจะอวดตัวมีวินัยที่เป็นยอดกว่าทุกท่านนะครับ แต่คงเพราะการที่รู้ตัวแต่ก็หลายครั้งที่หลดผิด วันนี้ (วันนี้เลย) วินัยทางการเงินขาด หยิบเงินมาใช้ตามใจจนทำให้รายรับจ่ายผิปกติ หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า "เงินช๊อต" ได้กลับมาเกิดขึ้นกับตัวเองอีกครั้ง แต่สำหรับคำพูดปลอบใจคำหนึ่งก็คือ ไม่เป็นไร แต่ในใจลึกๆก็ยังรู้สึกเสียดาย รู้สึกผิดที่ไม่มีวินัย ในการควบคุมการใช้เงิน และการติดตามการเงิน แม้จะให้แม่บ้านเป็นคนควบคุมแต่เราเองในฐานนะคนบริหารกลับละเลยสิ่งที่เกิดขึ้น การปล่อยให้เธอบริหารแต่เพียงคนเดียวทำให้เกิดขึ้นผิดพลาดขึ้น ซึ่งนั่นก็คือความผิดของเราเอง เอาหละถึงตอนนี้คงต้องเสมือนประกาศวาระการจัดการทางการเงิน เป็นอีกวาระหนึ่งที่สำคัญ ราวกับการเขียนบันทึก ที่ต้องดำเนินการทุกวัน เอาหละ ก้าวนี้ยิ่งใหญ่และสำคัญนัก จะต้องมุ่งมั่นและสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ 

ปล.ปลายปีนี้ตั้งใจว่าจะเก็บเงินให้ได้ ๑ แสนบาท ตั้งใจไว้ครับ สาธุ ขอให้ได้ตามเป้าด้วยเถิด