"ความบังเอิญจากฟากฟ้า"



...

ในชีวิตมีบางสิ่งให้เรียนรู้
ใช้เป็นครูสอนตนแต่หนหลัง
เปลี่ยนความร้อนหนาวเย็นเป็นพลัง
ใช้ "สติ" ยับยั้งครั้งก่อนมา

จนมาพบกับใครได้ยั้งคิด
ผูกดวงจิตคิดถึงตราตรึงหา
เราพบกันด้วยบังเอิญจำนรรจา
ครั้นต่อมาได้พูดคุยจึงถูกคอ

เฝ้าเพียรถามความในใจว่าใช่หรือ
เราหลงไปค้นรื้อตื้อตามขอ
เป็นโมหะจริตคิดพะนอ
หรือควรจะต้องรออีกต่อไป

แต่ความสุขเกิดได้ในใจนี้
ยากจะมีกำแพงกั้นความฝันใฝ่
คิดจะรัก หมายถึง "รัก" อย่างจริงใจ
เกินผู้ใดจะรับทันทั้งฉันเธอ

เปิดเถิดนะ "หัวใจ" ให้ฉันบ้าง
อย่าปล่อยฉันอ้างว้างร้างเสมอ
เจ็บผิดหวังมากี่ครั้ง ไม่อยากเจอ
อยากหยุดใจไว้กับเธอนะคนดี

คงจะเป็น "ความบังเอิญจากฟากฟ้า"
ให้เธอมาพบฉันในวันนี้
โปรดอภัย ความจริงใจที่ฉันมี
มันล้นปรี่ สี่ห้องของหัวใจ

ฉันอยากมอบบทกวีนี้ให้เธอ
เธออาจเจอสักวันหนึ่งก็เป็นได้
อยากจดจำเธอแบบนี้เรื่อยเรื่อยไป
นี่คือความในใจใครบางคน

...


บ้านปลายดง ณ หางดอย, เชียงใหม่

๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖

(หลังวันวาเลนไทน์ ๒ ชั่วโมง ๒๑ นาที)


......................................................................................................................................................................................


ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้พบเธอ
ขอบคุณเธอที่มาพร้อมกับโชคชะตา
ขอบคุณระยะทางพร้อมความห่วงหา
ขอบคุณเพียงสายตาไร้คำบรรยาย

ขอบคุณเธอที่ให้โอกาส
ขอบคุณการวาดจินตนาการให้
ขอบคุณร่องรอยด้วยหัวใจ
ขอบคุณเธอนั่นไง ... เธอคนดี (ที่ไม่เหมือนใคร)


ขอบคุณมากครับ ;)...


ป.ล. โปรดให้อภัยที่ชอบรบกวนเสมอ