ไม่มีหัวคิด

ครับเรียนที่โรงเรียนบ้านดงแดงหนองเพียขันธ์ ตั้งแต่ประถม.1- 6 ก็ดีเรียนดีสนุกดีถึงแม้นบ้างครั้งจะท้อก็ตาม ก็มีหลายเรื่องในระหว่างนั้นครอบครัวไม่อยู่ครบ, หนาวนักไม่อยากไปโรงเรียน, ร้อนนักไม่อยากไปโรงเรียน ก็ระยะทางมันห่างหลายร้อยเมตร ในฤดูหน้าร้อนมันร้อนเหลือทน ดินแห้งแตกระแหงในส่วนที่เป็นดินเหนียวแข็งมาก ในส่วนที่เป็นดินทรายมันก็เป็นฝุ่นผงทรายทีร้อนเมื่อถูกแดดเลีย เมื่อนึกคิดถึงสภาพที่เคยใส่รองเท้าแตะเดินผ่านพื้นทรายที่ร้อนแล้วเยียบยํ้าทรายเกิดการใหลทลักของทรายเข้าไปที่อุ้งตีน บ้างครั้งถึงขั้นรองเท้ารุดเพราะการเกร็งนิ้วเท้าเพื่อพยายามหนี้จากบริเวณนั้น ในฤดูหนาวก็หนาวผิวเนื้อมาก ด้วยรายได้ภายในครอบครัวมีน้อยจึงมีใช้น้อยเรื่องเครื่องนุ่งหุ้ม แต่ยังไงซะเราก็ผ่านมันมาได้ เมื่อจบจากโรงเรียนแห่งนี้ก็ไม่ได้เรียนต่อระดับชั้นมัธยม.1,2,3,ตามลำดับ ด้วยความที่ว่าไม่มีหัวคิด การเรียนที่เคยทำเกรดเฉลี่ยมากสุด คือ การงานและพื้นฐานอาชีพ ได้ถึงระดับ 4 ดีมาก คือได้คะแนนตั้งแต่ร้อยละ 80 ขึ้นไป ด้วยเหตุนี้จึงเข้าเรียนไม่ได้ในระดับที่สูงขึ้นอีกทั้งร่างกายไม่สู้ดีนักและโรงเรียนที่จะเรียนในระดับที่สูงขึ้นอยู่ไกลออกไปอีกหลายกิโลเมตรหนทางมันมีอุประสรรคมากมาย