จากวัยเด็กที่มีเพียงพ่อ ที่เป็นผู้ดูแล ไม่เคยเลยที่จะเห็นความสำคัญของภาระที่หนักหนาสุดแสนจะลำบากที่ต้องเลี้ยงดูลูกน้อยที่แสนซน ถึง2 คน จนวันเวลา ผ่านเลยไป บัดนี้ไม่มีพ่อผู้ที่แสนดี ที่เคยคอยอบรม สั่งสอน เลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี วันเวลาที่ผ่านไปในวัยเยาว์ ไม่อาจเลือนหายไปจากความทรงจำได้เลย ทั้งยังวิธีการอบรมสั่งสอนลูกเด็กน้อยที่ขาดแม่..ให้เป็นคนดี มีวินัย รู้จักแบ่งปัน ไม่เอาเปรียบผู้อื่น ในวันข้างหน้าเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ในสังคมนั้นเป็นวิธีการที่ชาญฉลาด และได้ผลเป็นอย่างยิ่ง 

           พ่อไปตลาด จะพาลูกสาวคนใด คนหนึ่ง ไปด้วยและไม่ว่าจะซื้ออะไรให้ลูก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ตุ๊กตา ขนม จะให้ลูกเลือกเอง และบอกย้ำว่า เลือกเผื่อพี่(หรือ น้อง)ด้วยเลือกสวย ๆ ดี ๆ ให้นะลูก เป็นธรรมชาดิของเด็ก เลือกที่ตัวเองชอบ พอของพี่( หรือน้อง) จะไม่ใส่ใจหยิบส่ง ส่งไป แต่เมื่อกลับถึงบ้าน // พ่อจะให้คนที่ไม่ได้ไปตลาดด้วย ได้สิทธิ์เป็นคนเลือกก่อน ทีนี้ล่ะสิ ก็เลือกที่ดี ที่สวย และเลือกชิ้นที่เราเลือกไว้ไปด้วย ซึ่งจะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใดๆ ทั้งสิ้น นั่นเป็นเหตุผลว่า ครั้งต่อ ๆ ไปหากได้ไปซื้อของอีก ก็จะเลือกที่ดีที่สุด อย่างน้อย 2 ชิ้น หากถูกเลือกไปแล้วก็ยังมีอีกชิ้นที่ดีพอๆ กันอยู่..จนถึงทุกวันนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรเพื่อใคร จะทำดีที่สุด และให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ ทุก ๆ คน

          แม้กระทั่งขนม หรือผลไม้ หากเป็นลูกโตๆ เช่น แอปเปิล ฝรั่ง ก็จะให้คนหนึ่งผ่า และอีกคนเลือกก่อน  ที่ต้องพยายามแบ่งให้เท่าๆ กัน เพื่อที่จะได้ไม่มีใครได้เปรียบ หรือเสียเปรียบกัน ความยุติธรรมก็ติดตัวมาจนโต..

          พ่อจ๋า คิดถึงพ่อจังเลย..