“ผิดแล้วยอมรับผิด” - ชีวิตเจริญ “โลกขาดเขิน - คนเช่นนี้...ไม่มีแล้ว”...?

<p>มาตรฐาน…?</p>

<p>………………………………………….</p>

<p color="">1.  ฤๅ…ออกข้อสอบ ผิดพลาด คือมาตรฐาน</p>

ไหนว่า เตรียมงาน มานานเนิ่น

<p>ฤๅว่า เตรียมการ มานานเกิน</p>

ฤๅเตรียมเพลิน จึงพลาด จึงผิดพลั้ง

</span></span>

2.  โอ้ ละหนอ โอเน็ต วิเศษไฉน

การศึกษา ของไทย ใกล้ถึงฝั่ง

เรือกลับเลี้ยว ออกทะเล เก้เก้กังกัง

มีใครกัน ดันทุรัง ทุลักทุเล

</span>

3.  ครูเครียด เด็กเครียด เกลียดโอเน็ต

ทนขบเคี้ยว เขี้ยวเข็ด คิดไขว้เขว

สั่งให้สอบ ก็สอบได้ ไม่เกเร

เรื่องการเรียน ตุปัดตุเป๋ โซเซ-เพลีย

4.  ไม่สอบ ไม่จบ ครบหลักสูตร

นี่คือหูด ติดตาตุ่ม ปุ่มเนื้อเสีย

มาเพิ่มกรอบ กดหัว โงงัวเงีย

หารเฉลี่ย คะแนนได้ ให้จบชั้น

5.  จึงเกิดภาพ แบกหามกัน ในวันสอบ

กระหืดกระหอบ–อ้วก-ไอ-ไข้-หนาวสั่น

บ้างสวมเฝือก กระดืบได้ ด้วยไม้ยัน

ขึ้นบันได แต่ละขั้น แทบคะมำ

6.  พลาดสอบ โอเน็ต ต้องนับหนึ่ง

สมัครสอบ อีกให้ซึ้ง ถึงครวญคร่ำ

ไม่มีเงิน-ไม่มีญาติ อนาถ-ซ้ำ

ใครกันหนอ ก่อกรรม ให้เด็กเกิน

7.  ออกข้อสอบ ผิดพลาด คือมาตรฐาน

ไม่สมกับ เตรียมการ มานานเนิ่น

“ผิดแล้วยอมรับผิด” - ชีวิตเจริญ

“โลกขาดเขิน - คนเช่นนี้...ไม่มีแล้ว”...?

</span></span><p></p><p></p>

-  ปณิธิ ภูศรีเทศ –