เพื่อนผมเป็นนักวิชาการสาธารณสุข ประจำศูนย์สุขภาพชุมชนแห่งหนึ่ง เมื่อเขาได้รับการคัดเลือกจากกลุ่มให้ขึ้นไปนำเสนอผลการประชุมกลุ่ม ในเวทีระดับภาค เมื่อกลางเดือนกันยายน 2548 ที่ผ่านมาที่หาดใหญ่ สิ่งที่เขาพูดเพื่อเรียกเสียงฮา (แต่ดูเอาจริงเอาจัง) คือ “ผมเป็นนักวิชา…สาธารณสุข ยังไม่กล้าเติม …การ… เพราะคิดว่าความสามารถยังไม่เพียงพอ คิดว่ายังต้องพัฒนาอีกเยอะ” “ผมไม่รู้จะใช้คำไหนเรียกที่ทำงานผมเอง เพราะชาวบ้านเรียกว่าสถานีอนามัย… จังหวัดเรียกศูนย์สุขภาพชุมชน… (เวลาพิมพ์เป็นเอกสาร) แต่เวลาเรียกด้วยคำพูดใช้คำว่า พีซียู ผมอยู่ข้างในสับสนครับ”
          ผมไม่อยากสรุปอะไร แต่บันทึกไว้ว่าครั้งหนึ่งเป็นอย่างนี้ วันข้างหน้าเป็นอย่างไรจะได้ระลึกถึงครับ…