รักเพื่อตัวเอง กับรักเพื่อผู้อื่น

     เมื่อคืนวันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖ ผมดูละครเรื่อง แม่เปียดื้อ ตอนจบ แล้วทำให้นึกถึงคำสอนของ หลวงพ่อพระพรหมคุณาภรณ์ ที่ท่านสอนเรื่องความรัก ว่าความรักมีหลายชั้น ถ้าเป็นความรักเพียงเพื่อ หาความสุขใส่ตัว หรือรักเพื่อให้ตัวเองมีความสุข เป็นความสุขชั้นต้น แต่ความสุขชั้นสูงขึ้นคือความสุขที่เห็นคนอื่นมีสุข เช่นพ่อแม่ เห็นลูกมีความสุข พ่อแม่ก็จะมีความสุข  เหมือนกับพระอรหันต์ที่ท่านเห็นผู้อื่นมีความสุขท่านก็จะมีความสุข พ่อแม่จึงเปรียบเป็นพระอรหันต์ของลูก หันมาคุยเรื่องแม่เปียของเรา เปียยอมแต่งงานกับคนที่ตนเองไม่รัก เพราะหลีกทางให้หญิงคนที่มีบุญคุณ ได้สมรักกับคนที่เปียรัก เป็นความรักเพื่อผู้อื่นจะได้มีสุข แต่ไม่ดีตรงที่ ตนเองจะต้องทุกข์เสียเอง แต่อย่างไรก็ตามเรื่องนี้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

   ผมจึงอยากจะสอนน้องๆหลานๆว่า ความรักส่วนใหญ่ของพวกเรายังแฝงด้วยความเห็นแก่ตัว อยากได้คนรักมาครอบครอง บางทีแฝงด้วยความใคร่ บางทีแย่งชิงกัน ทำร้ายกัน ฆ่ากัน เมื่อไรที่เราจะรักแบบอยากเห็นคนที่เรารักมีความสุข เห็นเขามีสุขเราก็สุข เหมือนที่พ่อแม่รักเรา เห็นเราสุขพ่อแม่ก็สุข ถ้ารักแบบนี้ได้ โลกคงสงบร่มเย็นยิ่งนัก

   และดอกกุหลาบที่จะมอบให้ในวันวาเลนไทน์ อาจจะอบอวล ไปด้วยกุหลาบสีดำ อันหมายถึงรักที่เสียสละเพื่อผู้อื่น สีดำเป็นสีพระศอของพระศิวะ ที่ยอมดื่มน้ำพิษเพื่อปกป้องหมู่เทวาและอสูร ให้ปลอดภัย ในพิธีกวนน้ำอมฤตครั้งนั้น