สอนภาษาอังกฤษ

         นักเรียนส่วนใหญ่ที่แม่ฮ่องสอน เรียนภาษาอังกฤษประสบความสำเร็จน้อยมาก เพราะปัญหาใหญ่ที่ขาดแคลนครูแล้ว  เชื้อไหมว่าบางโรงเรียนหลักสูตรของโรงเรียนต้องเน้นภาษาไทยมากกว่า ภาษาอังกฤษมีแค่ 40 ชั่วโมงต่อปี  ในช่วงชั้นที่ 2 

         เนื่องจากโรงเรียนที่ครูแอนสอนอยู่เป็นโรงเรียนขยายโอกาส ก็เปิดโอกาสให้เด็กในเขตพื้นที่บริการมาเรียนต่อ นักเรียนที่จบ ป.6 ก็ลงมาเรียนต่อ ม.1 ครูแอนสอนช่วงชั้นที่ 3 ทุกปีที่สอนมานักเรียนก็เรียนได้ดีพอใช้  แต่ไม่ถึงกับดีมากเพราะเป็นอุปสรรคด้านภาษามาก และพื้นฐานการเรียนภาษาอังกฤษไม่มีเลย

         ปีการศึกษานี้รู้สึกเหนื่อยมากเพราะนักเรียนม.1 มีจำนวน 36 คนมีนักเรียนที่เข้ามาเรียนใหม่จากบนดอย เกินครึ่ง ซึ่ง 90 % ไม่มีพื้นฐานมาเลย เขียนไม่ได้ อ่านไม่ออก A-Z ยังไม่ได้  ซึ่งก็พยายามให้แบบฝึกหัดไปทำที่บ้าน ให้ฝึกเขียนบ่อย ๆ  ดูแลเอาใจใส่แต่ไม่เต็มที่เพราะครูมีหน้าที่ภาระมากมายเหลือเกินที่นอกเหนือจากงานสอน ซึ่งครูทุกคนคงรู้ดี อยู่แล้ว ยิ่งน่าเห็นใจโรงเรียนขนาดเล็กและธุรกันดาร ที่มีครูคนเดียว  บางทีเหนื่อยแต่ก็มีความสุขเพราะนักเรียนที่นี่น่ารักมาก แม้เขาจะเรียนไม่เก่งแต่เขาก็มีความพยายาม  เขาเป็นคนซื่อจริง ๆ กิริยามารยาทดี ชีวิตก็ขึ้นอยู่กับครอบครัว และโรงเรียน เท่านั้น ไม่ได้ท่องเที่ยวที่ไหน เศรษฐกิจก็ไม่ดี

        ปัญหานี้คงจะมีต่อไป หากรัฐบาลหรือผู้ใหญ่ที่เกี่ยวข้องมิได้หาทางแก้ไขอย่างจริงจัง  งบประมาณเพียงน้อยนิดก็มีค่ามากมายมหาศาลสำหรับโรงเรียนที่ห่างไกล   ผลกระทบไม่ได้อยู่ที่ไหน...อยู่ที่ประเทศชาติ

เพราะประชากรไม่มีคุณภาพ ประเมินทีไรผลสัมฤทธิ์ต่ำทุกที ในฐานะครูไทยผู้ห่างไกลความเจริญคนหนึ่ง ก็ขอเป็นกำลังใจให้ครูทุกท่านตั้งใจทำหน้าที่ของตน เพราะไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราถือว่าเราได้ทำหน้าที่ครูได้สมบูรณ์แล้วค่ะ 

                                                   ครูบนดอย.........