เช้าวันที่ ๒๕ ธ.ค. ๕๕ ผมออกไปวิ่งออกกำลังด้วยความสดชื่น เพราะอากาศเย็น และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ อยู่ในบรรยากาศ  ผมจำกลิ่นนี้ได้แม่นยำ … กลิ่นดอกพญาสัตบรรณ  เดาว่าคงจะออกดอกไม่มาก จึงหอมสดชื่นดี (หากดอกดกเกินไปจะฉุน)  ผมคิดในใจว่าแปลก ปีนี้เขาได้ออกดอกไปแล้ว ตอนต้นเดือนตุลาคม  ปีนี้พญาสัตตบรรณบางต้นออกดอกสองหน ห่างกันสองเดือนครึ่ง

          แล้วเช้าวันที่ ๒๘ ธ.ค. ๕๕ ทันใดที่เปิดประตูบ้านจะออกไปวิ่ง ผมก็ได้กลิ่นดอกพญาสัตบรรณ ต้นที่บ้านผมเอง  และเมื่อนั่งรถผ่านต้นพญาสัตตบรรณริมถนนหน้าโรงเรียนพิชญศึกษา ก็เห็นเขาออกดอก  และเมื่อวิ่งออกกำลังในหมู่บ้านในช่วงวันหยุดปีใหม่ ก็ได้ทั้งกลิ่นและเห็นดอกพญาสัตบรรณรุ่นที่ ๒ ของปี เกือบทุกต้น  คือเห็นดอกใหม่ และฝักที่เกิดจากดอกรุ่นเก่า  ปีนี้ฤดูกาลทำให้พญาสัตบรรณออกดอกสองหน

          แต่สะเดาต้นที่บ้านผมไม่ออกดอกเลย  ตามปกติเราจะได้สอยดอกและยอดของเขาเอามาทำน้ำปลาหวานในช่วงปีใหม่  แต่ปีนี้ไม่ได้กิน

          สุพรรณิการ์ ก็ไม่ออกดอกเลย  ปีก่อนๆ แม้เขาจะไม่สมบูรณ์ แต่ก็ยังออกดอกไม่ต่ำกว่า ๒๐ ดอก  ปีนี้ไม่เห็นเลย 

           ตรวจสอบบันทึกของผมใน Gotoknow จึงพบว่า  ผมบันทึกไว้เองว่าเมื่อปลายปี ๒๕๕๓ พญาสัตบรรณก็ออกดอก ๒ หนเหมือนกัน  อ่านได้ ที่นี่


บันทึกเพิ่มเติมวันที่ ๑๕ ม.ค. ๕๖

          หลังจากบ่นลงบันทึก  หลังปีใหม่นิดหน่อยใบสะเดาก็ร่วงเอาๆ  วันที่ ๑๒ ม.ค. ๕๖ ผมก็เห็นดอก แต่ไม่ดก  และเย็นวันที่ ๑๓ ม.ค. แม่บ้านของลูกสาวก็สอยเอามาลวกกินกับน้ำปลาหวาน  แต่ปีนี้ดอกสะเดาช่อเล็ก



วิจารณ์ พานิช

๒๘ ธ.ค. ๕๕  

เพิ่มเติม ๑๕ ม.ค. ๕๖