ผมเขียนมาสิบบทความในยี่สิบปี เรื่องการลดรถติดในกทม. จากสาเหตุที่รถเฉี่ยวชนกัน   ผมเสนอว่าถ้ามีการยอมความกัน ก็ให้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปซ่อมด้วยประกันของตนเอง สุดแล้วแต่ว่าใครมีประกันอะไร  โดยก่อนจากกันให้มีการตกลงกันเอง มีสัญญายอมความกันเรียบร้อย เขียนด้วยเศษกระดาษอะไรก็ได้  ถ้ามีพยานด้วยยิ่งดี  (ที่ usa เขาทำแบบนี้แทบเสมอ) 

ลองคิดดูเฉี่ยวกัน ค่าซ่อมทำ  5000 บาท แต่รอตำรวจ รอประกันอยู่สองชั่วโมง รถติดสิบกิโล ค่าโสหุ้ยจากการที่รถติดคิดเป็นเงิน 5 ล้านบาท (ค่าน้ำมัน ค่าเสื่อมสภาพรถยนต์  ค่าเสียเวลาทำงาน)   แล้วมันคุ้มกันไหม  ส่วนตำรวจก็ชอบอีกต่างหาก  เพราะมีรายได้เสริมจากการนี้

ถ้าแยกย้ายกันไปซ่อมตามยถากรรม บริษัทประกันก็ไม่ได้เสียอะไรเพิ่ม เพราะโดยหลักสถิติการชนกันนั้นก็ถูกผิด 50/50 อยู่แล้ว (มองในภาพรวม)  บ.ยังลดค่าจ้างพนักงานที่จะไปวิเคราะห์เหตุการณ์อีกด้วย

...คนถางทาง (๒๓ มค. ๒๕๕๕)

ปล. ผมเคยถูกเฉี่ยวชนสองสามครั้ง โดยผมถูกร้อยปซ.  ผมยังยอมความเลย ปล่อยมันไปแบบไม่ต้องชดใช้อะไรให้ผมเลย  เพราะไม่คุ้มค่าเสียเวลา และอารมณ์ที่ไอ้พวกประกัน ตำรวจมันจะมาทำเรื่องกันยาวยืด ประเทศด้อยพัฒนา มันทำของง่ายให้เป็นของยากเสมอแหละ

-- คนถางทาง (๒๔ มค. ๒๕๕๕)