ห่างไกล




...

เหมือนห่างไกลไม่รู้เห็นแม้แห่งหน
จะลับไกลไปสุดพ้นไหมเงียบเหงา
บนทางเดินแสนดีที่นานเนา
ถึงวันคืนเก่าเก่าเย้าหยอกใจ

ใจที่เต้นเป็นจังหวะขณะหนึ่ง
คือฝันเดียวเกี่ยวดึงความสดใส
ให้สดสวยด้วยมืออุ่นละไม
จนสุดท้ายความห่วงใยเกินบรรยาย

คือเธอ...
เินิ่นนานเสมอไหมจุดหมาย
ที่ไขว่คว้าโดยเดียวแสนเปลี่ยวดาย
แต่นี่คือริ้วสายให้รู้ซึ้ง

ในอกฉัน...
แม้อิ่มในห้วงฝันขณะหนึ่ง
บางคราเพียงพร่ำถ้อยรำพึง
รินหยดน้ำคำนึงหนึ่งน้ำตา

หยาดลงหยดไหลให้รู้สึก
ราวผนึกสำเนียงไร้เดียวสา
หรือหัวใจของฉัน - พันธนา
ด้วยหัวใจ ดวงตา และถ้อยเธอ

กระทั่งฉันหวั่นไหวในอกนี้
มุ่งหมายมอบความดีอยู่เสมอ
หวังมีดอกไม้บานผ่านพบเจอ
ทุกแผ่วเพ้อรำพึงคิดถึงกัน

ว่ายังมีความหมายในเป็นอยู่
ว่ายังรู้เข้าใจยังว่ายฝัน
ว่ายังปรารถนาจะจำนรรจ์
ว่ายังมุ่งดวงตะวันฝันของเรา

เหมือนห่างไกลไม่รู้เห็นแม้แห่งหน
แต่ล่วงไกลไปสุดพ้นไหมเงียบเหงาฝ
ยังแตะแต้มติดตนบนรูปเงา
ที่ยังคงบอกเล่าในเฝ้ารอ

...



....................................................................................................................................................................

ความคิดติดกวี ...


...

ถึงห่างไกลใจเราเหมือนอยู่ใกล้
กอดประโลมหัวใจให้คิดถึง
ลมหายใจของเราเฝ้าเป็นหนึ่ง
ไกลแค่ไหนยังตราตรึงทุกห้วงกาล

อุปสรรคขวากหนามที่ขวางหน้า
ระยะทางทายท้ามหาศาล
แม้ไกลกันพันกิโล โตตามกาล
แม้นเวลาจะพ้นผ่าน ... ก็ยังรอ

...


บุญรักษา ครับ ;)...


....................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือกวีนิพนธ์


ใบหลิวในสายลม (นามแฝง).  ดอกไม้ดอกนั้น.  กรุงเทพฯ: จันทร์เจ้า, ๒๕๕๕.