เด็ก(ครู)ไทยในศตวรรษ ๒๑

  เลยวันเด็กมาหลายวัน ผ่านวันครูมาหลายเพลา ได้เห็น บทความจาก นสพ กรุงเทพธุรกิจ วันศุกร์ที่ ๑๘ มกราคม ได้อ่านบทความที่ ดร.ไกรยส ภัทราวาท ผู้เชี่ยวชาญนโยบายด้านเศรษฐศาสตร์การศึกษา สำนักง านส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน หรือ สสค ได้ถ่ายทอดไว้ว่า “สิ่งที่จะวัดคุณภาพเด็กรุ่นใหม่ที่ตลาดแรงงานและการแข่งขันไร้พรมแดน เด็กต้องไม่มีแต่ความรู้ เพราะ ความรู้นั้นเกิดขึ้น และ เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เด็กในศตวรรษที่ ๒๑ ต้องมี ทักษะการเรียนรู้ ทักษะการจัดการความรู้ และ ทักษะสร้างความรู้ใหม่”

 บทความดังกล่าวได้อ้างอิงถึงการสำรวจความคิดเห็นของบริษัทและองค์กรชั้นนำของโลก ๓๒ แห่ง เช่น แอปเปิ้ล ฮิวเลตต์แพคการ์ด ไมโครซอล์ฟ เลโกกรุ๊ป บริษัทวอล์ทดิสนีย์ ในการรับคนเข้าทำงาน นอกจากความรู้ ทักษะที่สำคัญ อีกสามประการที่สำคัญ คือ


 “ทักษะแรก คือ ทักษะการเรียนรู้ และ นวัตกรรม ซึ่งรวมถึง การคิดวิเคราะห์เป็น รู้จักการแก้ปัญหา และ มีความคิดสร้างสรรค์”  

 “ทักษะที่สอง คือ ทักษะชีวิตและทักษะอาชีพ โดยเน้นการทำงานร่วมกับผู้อื่น รวมทั้งมีภาวะผู้นำและความรับผิดชอบ มีทักษะทางสังคมและเข้าใจความแตกต่างระหว่างบุคคล”

 “ทักษะที่สาม คือ ทักษะด้านสารสนเทศ สื่อ และ เทคโนโลยี หมายถึง ความสามารถในการใช้สื่อ หรือ เทคโนโลยี ในการค้นหาค้นมือ รวมทั้งการผลิตสื่อ หรือ เทคโนโลยี ที่เป็นประโยชน์”

 อ่านบทความนี้จบ แล้วย้อนกลับไปอ่าน พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ ๒๕๔๔ เมื่อสิบปีที่แล้ว รวมทั้งอ่านเกณฑ์คุณภาพและมาตรฐานอุดมศึกษา ๒๓ ตัวบ่งชี้ รวมทั้ง TQF ที่เน้นสมรรถนะ ของนิสิตนักศึกษา แทบจะไม่แตกต่างกันเลย

ยกตัวอย่าง มาตรา ๒๔ ของ พรบ เขียนไว้ว่า “การศึกษา กระบวนการเรียนรู้ การฝึก การอบรม การสืบสานทางวัฒนธรรม การสร้างสรรค์จรรโลง ความก้าวหน้าทางวิชาการ  การสร้างองค์ความรู้ อันเกิดจากการจัดการสภาพแวดล้อม สังคม การเรียนรู้และปัจจัยเกื้อหนุนให้บุคคลเรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่องตลอดชีวิต”


ประเด็น คือ ครูในศตวรรษที่ ๒๑ ทั้งองค์กร หรือ องค์กู ได้เตรียมตัว ปรับปรุง และ พัฒนา เพื่อรองรับเรื่องราว หรือ ทักษะเหล่านี้ได้อย่างไร ประสบการณ์ที่ผ่านมา ในหลายๆสถาบัน สนใจแต่ KPI หรือ กะปิ ไม่ได้วางแผนเพื่อพัฒนาให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ ของ พรบ.การศึกษาแห่งชาติ หรือ กฏเกณฑ์ต่างๆ ที่ต้องการพัฒนาให้ เป็น เด็ก นิสิต นักศึกษา เป็น ฅ ฅน โดยสมบูรณ์

เรียกว่าทำงานแบบ “นายสั่งมา” ไม่ได้ทำแบบ “ใจสั่งมา” สร้าง “จิตสำนึก และ สร้างจิตวิญญาณ ของ ครู เพื่อศิษย์ ในการพัฒนา ให้ทุก ฅน เป็น ฅนไทยที่สมบูรณ์ รู้จักการเรียนรู้ และ พัฒนาสังคมแห่งการเรียนรู้ ที่ยั่งยืน ตลอดไป”

JJ2013