...เถอะ..ฟ้า...มีวันพรุ่ง...อุ่นแสงตะวัน เพียงใจมั่น...ต่อวัน...ฟ้าใส ผ่านคืนและวัน...มิหวั่น...เกรงปราชัย เสรีแห่งอุ่นไอ...เถอะ...แขวนไว้...เป็นตำนาน

ฟังตำนานเก่าเล่ามาสองพันกว่าปี

ในคืนเข้าหอของหนุ่มงามสาวงามคู่นั้น

ใครเลยจะคิดว่า จู่ๆเจ้าบ่าวกำลังก้าวตามใครคนหนึ่งไปไกลแสนไกล


พี่ชายที่แสนดีคนนั้น อยู่ในเพศบรรพชิต

ชวนน้องชายแสนรัก ให้อุ้มบาตรไปส่ง ณ วิหารหนึ่ง

ความรัก..ความปรารถนาดี ผ่านถ้อยคำใด... ล้ำลึกเพียงไหน

ที่ชวนให้ชายหนุ่ม "สละ" เครื่องทรงอันทรงค่า

มาครองจีวร ในคืนเข้าหอ!

...สาวงามนั้นเล่า..เจ้าจะร้าวรานเพียงไหน?


บนเส้นทางการขัดเกลา

เรื่องราวของพระอานนท์พุทธอนุชา กษัตริย์หนุ่มรูปงาม

มีแง่คิดชวนติดตามหลายตอน

.......................

มองตน...

...ผ่านร้อน ผ่านหนาว กี่คราวหน

หวาดหวั่นกี่ครา ต่อความอ่อนแอพ่านแพ้...ในตน

หากแต่...เพียงความ "ชัดแม่น" ในเส้นทาง

วิถีแห่งการอด การงด การเว้น

จากการมี การได้ การเป็น...

...เขย่าขวัญ..เพียงไร ต่อเสียงเรียกร้องภายใน


เถอะ...ท่ามลมหวิวโบกโบย

ลมหนาว...บาดใจ... ร้าวลึกเพียงไหน

ดูเถอะ...ดูใจ

หวั่นไย...ต่อความพ่าย...ตายจากเส้นทาง


ขณะต่อขณะ...ลมหายใจ...ต่อลมหายใจ...แห่งสติ...

ความหมาย...พึง...เพียงมอบ...ความรัก...ปรารถนาดีที่ยิ่งใหญ่...

มอบ...ความจริงใจ...สูงสุด

...แก่ตน...และ...ใคร...ใคร

...................

เพียง...พบ...เพื่อ...จบ

เสียงลมหนาว พัดโบกโบย...

.....

แว่ว...วิญญาณแล้ง....โหย

หวาดหวั่น...ต่อวันปี..ที่ร่วงโรย

อาวรณ์...เพียงไร... ในฝันสวย

ผ้าผวย...ห่มคลุม...ดวงใจ...


...เถอะ..ฟ้า...มีวันพรุ่ง...อุ่นแสงตะวัน

เพียงใจมั่น...ต่อวัน...ฟ้าใส

ผ่านคืนและวัน...มิหวั่น...เกรงปราชัย

เสรีแห่งอุ่นไอ...เถอะ...แขวนไว้...เป็นตำนาน

  บ้านทุ่ง ๐๑.๑๙ น. วันจันทร์ ที่ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๖

(เขียนหลังจากผ่านความรู้สึก "กลัว" จับขั้วหัวใจ

กลัวปฏิกิริยาแทรกซ้อนระหว่างกระบวนการที่จรมา

ระหว่างทำการเยียวยารักษาตนอยู่ )



http://www.youtube.com/watch?v=uOejmEMm1Qk