วันเด็กปีนี้เป็นปีที่พิเศษมากเพราะเอกการประถมศึกษาของเราได้ไปจัดค่ายที่โรงเรียนบ้านผาลาด อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน ค่ายนี้ทำให้ฉันมีน้องเทคอยู่คนหนึ่งชื่อ เด็กชายธีรพงศ์  ปันใจ(น้องตั้ม) อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 น้องชายคนนี้น่ารักมาก ฉันไปไหนก็ตามไปด้วยตลอด ไม่ห่างกัน ฉันไม่เคยมีน้องชาย ฉันเพิ่งรู้ว่าการมีน้องชายมันเป็นอย่างนี้นี่เองและฉันก็คิดว่าฉันเป็นพี่ที่ดีได้นะ ก่อนเดินทางกลับเชียงใหม่ ฉันไม่คิดว่าฉันจะได้เห็นน้ำตาของน้องชายคนนี้เพราะฉันคิดว่าเด็กอายุแค่นี้คงไม่รู้สึกอะไร นี่ฉันคิดผิดไปเหรอเนี่ย น้องตั้มได้พูดกับฉันว่า พี่จะไปแล้วเหรอ ไม่ไปได้ไหม อยู่กับน้องที่นี่นะ พอฉันได้ยินเท่านั้นแหล่ะถึงกับอึ้ง พูดแทบไม่ออก ได้แต่บอกว่าพี่อยู่ที่นี่ไม่ได้ พี่ต้องกลับไปเรียน ถ้ามีโอกาสแล้วพี่จะมาเที่ยวหาใหม่ จะเอาขนมมาฝากเยอะๆเลย พูดไปด้วยน้ำตาก็คลอเบ้าไปด้วย เพราะที่นี่มันทำให้ฉันมีความสุข ฉันชอบบรรยากาศที่นี่ ถึงแม้ว่ามันจะหนาวแต่มันก็ทำให้ฉันอบอุ่นไปด้วยคนรอบข้างฉัน 
ฉันหวังว่าฉันคงจะได้กลับมาที่นี่อีก และก็หวังว่าน้องตั้มคงไม่ลืมพี่หมูนะ ขอบคุณที่นี่ที่ทำให้ฉันได้ประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้จักคนพิเศษๆอย่างน้องตั้ม พี่หมูรักน้องตั้มนะ