บันทึกนี้ต่อยอดจากบันทึกเรื่อง "มาตามสัญญา!..." ค่ะ
เพราะ คุณรัตติยา และคุณหมอนนท์(เพื่อนร่วมทาง) ฝากคำถามไปถึงน้องจิ้นว่า หุ่นยนต์นักเรียน! ที่น้องจินตนาการไว้ในภาพนั้น สื่อถึงอะไร?...
พอได้โอกาสเหมาะ... พี่เม่ยจึงชวนน้องจิ้นมาดูบันทึกของแม่..เร้ว..ว.เพื่อนแม่เขาชมว่าน้องวาดรูปสวยด้วยนะ...  น้องจิ้นมานั่งอ่านบันทึก และความเห็น ที่ ลุง ป้า น้า อา หลายๆท่านเติมเต็มไว้ แล้วนั่งยิ้ม......พี่เม่ยจึงบอกว่า "จิ้นช่วยตอบให้หน่อยสิว่า หุ่นยนต์นักเรียน สื่อถึงอะไร?"
น้องจิ้นสั่นหน้า "จำไม่ได้แล้ว..แม่.. เบอะ!..ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว!"
ท่าทางจะไม่ได้คำตอบค่ะ...พี่เม่ยคิดหาวิธีใหม่...เอาน่า...ไหนๆเราก็ได้รู้จัก "สุนทรียสนทนา" มาบ้างแล้ว ขอลองคุยหน่อยซิ!...พี่เม่ยจึงเริ่มชวนน้องจิ้นคุย......
พี่เม่ย:  "อืมม์...จริงด้วยนะ ทำไมหุ่นยนต์ต้องเป็นนักเรียน...แม่ก็ชักจะสงสัยเหมือนกันนิ... น้องคิดว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์เหรอ??"
น้องจิ้น: "ไม่ช่าย....นี่..นี่..(น้องจิ้นชี้ไปที่รูปเด็กหญิงชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆหุ่นยนต์นักเรียน) จิ้นก็เป็นนักเรียนอย่างเดิมไง...แต่มีเพื่อนเป็นหุ่นยนต์...."
พี่เม่ย: "อ้าว! แล้วทำไมอยากมีเพื่อนเป็นหุ่นยนต์..."
น้องจิ้น: "ไม่ช่าย...แม่ไม่เข้าใจเหรอ  ก็หุ่นยนต์ตัวนี้ยังเป็นเด็กอยู่นี่ ก็ต้องไปโรงเรียน ไปเรียนหนังสือ..."
พี่เม่ย: "อ้าว! แล้วหุ่นยนต์เรียนหนังสือรู้เรื่องด้วยหรือ?.."
น้องจิ้น: "รู้เรื่องสิ  ก็เหมือนคนไง..."
พี่เม่ย: "อ๋อ น้องกำลังจะบอกว่า หุ่นยนต์ในภาพนี้มีชีวิตเหมือนคนเลยหรือ?"
น้องจิ้น: "ก็ใช่น่ะซี่...จิ้นว่านะ...อีกหน่อยนักวิทยาศาสตร์เค้าไม่ใช่แค่สร้างหุ่นยนต์ออกมาเป็นตัวๆแค่ให้ใช้งานได้นะ เค้าจะสร้างออกมาเป็นคนคนนึงเลยล่ะ เติบโตได้ คิดได้ เป็นเพื่อนเราได้เชียวนา!....."
หลุดออกมาแล้วค่ะ คำตอบจากจินตนาการของน้องจิ้นว่า...
ทำไมต้องเป็นหุ่นยนต์นักเรียน....

เพราะ.."หุ่นยนต์มีชีวิต" นั่นเองค่ะ