ผมวางแผนจะไปเก็บข้อมูลงานส่วนตัวของผม...ประมาณกลางปีที่ประเทศลาว...ภาษาลาวสื่อสารได้เข้าใจ เพราะคล้ายภาษาอีสานของผมมากครับ...แต่การทบทวนวรรณกรรมส่วนหนึ่งจำเป็นต้องเข้าใจภาษาลาว...ตอนแรกๆ นึกว่า จะพอผ่านไปได้...เพราะใกล้เคียงและมีตัวอักษรน้อยกว่าภาษาไทย...แต่เอาเข้าจริงๆ ความรู้ภาษาลาวและภาษาอังกฤษของผมเท่ากัน คือ ต้องปรับปรุง...อาศัยการอ่านบทกวี เรื่องขำขันของลาว...สั้นๆ คงจะทำให้เข้าใจครับ...คิดถึง Gotoknow จังครับ ...ห่างหายจากบันทึกไปนานเลย...แต่ใจยังอยู่ที่นี้เสมอครับ...ฝากดวงใจเหมือนบทกวีบทนี้ด้วยนะครับ

มีดวงใจ  หนึ่งดวง  อยากฝากไว้
ให้อ้ายนั้น  รักษาใจ  ด้วยหมายมั่น
เพียงถนอม  น้ำใจ  ทุกคืนวัน

มอบแด่กัน  วันนี้  คำสัญญา



นับจากนี้  ปีเดือน  เตือนให้รู้
สองดวงใจ  ถึงอยู่  หมั่นรักษา
นานเพียงใด  จะขอ รอเวลา
ปรารถนา คู่ครอง  แนบพิงพัก




หนทางเดิน  ยาวไกล  ได้รับรู้
พร้อมใจสู้  ผ่านพ้น  อุปสรรค
จึงมั่นคง  เก็บใจ  ไว้ที่รัก
ขอสลัก  จดนี้  เพียงอ้ายเอย.



แต่งโดย :  ปราถะหนา  บันยาทิบ