บางครั้งความสุขก็ปราศจากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ความทุกข์ก็ปราศจากคราบน้ำตานองหน้า

ความรู้สึกที่เป็นไปในลักษณะนี้
เป็นความรู้สึกที่แท้จริง หรือเป็นความรู้สึกที่จอมปลอมกันแน่

บางครั้งเวลาเราดีใจเราก็ร้องไห้อย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่
เวลาเราเสียใจเราก็หัวเราะสมเพชตัวเอง

ความรู้สึกที่เป็นไปในลักษณะนี้
อะไรเป็นตัวตัดสินว่าเราสุขหรือทุกข์กันแน่

บางครั้งน้ำตามันไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว
บางครั้งอยากหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก

ความรู้สึกที่เป็นไปในลักษณะนี้
อะไรที่เป็นตัวการทำให้เกิดอาการเหล่านี้ละ

ความรู้สึกของคนเรานั้นยากที่จะเข้าใจจริง ๆ
บางครั้งเราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ว่าความรู้สึกที่เรามีอยู่ ณ ตอนนี้ เป็นความรู้สึกที่แท้จริงหรือเปล่า
หรือความรู้สึกที่ได้รับจากคนอื่น มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริงหรือไม่

บางครั้งตัวของเราเองยังไม่รู้จักตัวเองดีพอด้วยซ้ำไป
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปในทุกวันนั้น
จริง ๆ แล้ว มันเกิดจากสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวเรา
หรือเกิดจากตัวของเราเองกันแน่ บางครั้งเราก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย