พ่อ...ไม่มีเวลาอาบน้ำให้
พ่อครับ...พี่ปอชอบบ่นเสมอว่าตัวผมเหม็น..แต่พี่ปอก็ไม่เคยอาบน้ำให้ผมสักที
จะมีก็เพียงพ่อคนเดียวที่อาบน้ำให้ผมอยู่เป็นประจำ...ผมชอบให้พ่ออาบน้ำให้ เพราะพ่อจะค่อยๆชโลมแชมพูเบาๆ ลูบตามตัวผม...ไม่ดุไม่ด่าเหมือนตอนที่พี่ปอพาผมไปอาบน้ำที่ร้าน
ผมไม่ชอบที่ร้านตัดขนอาบน้ำเลย...ดูหมาหลายๆตัวไม่เคยจะเป็นมิตรกับผมเลย..บางตัวก็ดูสกปรกจนผมเองไม่อยากเข้าใกล้...บางตัวก็ใหญ่เหมือนยักษ์ จนไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย...
เจ้าของร้านเองก็เถอะ...ตัดขน อาบน้ำให้ผมเหมือนโกรธใครมา เขาเอาเชือกมารั้งตัวผมไว้ เขาดุ เขาด่า เขาว่าผมซน ว่าผมไม่อยู่นิ่งๆ เขาขู่ผมด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์พันเป็นแท่งยาวนั้น
และผมเกลียดที่เป่าขนนั่นมากครับ เพราะดูมันจะเป่าเอาทั้งตัวผมให้ปลิวไปกับสายลมอันผ่าวร้อนนั้น
พ่อครับ....เมื่อไหร่พ่อจะมีเวลาว่างอาบน้ำให้ผม
พ่อไม่สบายมากไหมครับ ผมเห็นพ่อฉีดยาบ่อยๆ พ่อเอาก้อนสำลีติดไว้ที่หน้าท้องหลังฉีด
ผมเคยแอบคาบดึงมันออกตอนพ่อนอนหลับ ด้วยความเป็นห่วง
และก็โดนแม่ดุเอายกใหญ่ในวันนั้น
พ่อครับ..
เมือ่ไหร่พ่อจะหาย
จะได้อาบน้ำให้ผม
และพี่ปอก็จะอุ้มผมบ่อยขึ้น เพราะตัวผมไม่เหม็นแล้ว
แม่ก็คงไม่ตั้งแง่รังเกียจ เวลาผมเข้าไปใกล้ๆ
แต่ถึงยังไงผมก็รักทุกๆคน เพราะ...
เราอยู่กันที่นี่...บ้านหลังเดียวกัน
.................................
ชีวิตที่อยู่ท่ามกลางสัตว์เลี้ยงเป็นชีวิตที่เสียสละ...และมีความอ่อนโยนมากนะครับพี่
ให้เราโดยไม่มีการเสแสร้ง...จริงๆ ครับ
ปีใหม่นี้ทอฟฟี่ตัวไม่เหม็นแล้วนะคร๊าบบบบบ....