สายตาที่เฝ้ามอง ด้วยความเอื้ออาทร


เป็นวันที่ 2 ของการพาเพื่อนผู้ป่วยทำกิจกรรมแลกเปลี่ยนความคิด ความรู้สึกที่มีต่อตนเองในยามเจ็บป่วย

อีกทั้งยังได้แลกเปลี่ยนวิธีกินยาของเพื่อนๆว่ามีความเข้าใจตรงกันหรือไม่กับการกินยาก่อน 

และหลังอาหาร   การแลกเเปลี่ยนประสบการณ์ความเจ็บป่วยที่ต้องอยู่กับโรคเรื้อรังนานๆนับสิบปีขึ้นไปนั้น  

คงไม่ก่อให้เกิดทัศนคติบวกกับใครได้ง่าย 

หากไม่มีตัวอย่างที่ดีของการดูแลสุขภาพตามวิถีพุทธให้เห็น และอาจก่อให้เกิดความรู้สึกท้อแท้ 

และสิ้นหวังมากกว่าเป็นแน่  ดังนั้นกิจกรรมในช่วงเช้าของทุกวันจึงได้รับการปรับเปลี่ยนอยู่เสมอ

 เช่นวันนี้ ได้เปิดเวทีรับฟังความคิดเห็นจากการรับบริการของผู้ป่วยที่มารับบริการตรวจรักษา

แบบต่อเนื่อง ทำให้เข้าถึงความต้องการของผู้รับบริการมากขึ้น 

ที่ห้องตรวจใหม่นี้มีพื้นที่ว่างและเย็นสบายกว่าห้องตรวจเบอร์ 7 ที่ตึก OPD 

จึงคาดหวังว่าจะรองรับผู้ป่วยที่ต้องการเข้าร่วมกิจกรรม MEDITATION ได้มากถึงครั้งละ 25-30 คน 

ในรอบเช้า   ขณะที่ร่วมกันทำกิจกรรมบริหารกล้ามเนื้อแขน  ได้สังเกตผู้ป่วยชายท่านหนึ่งไม่สามารถยก

ขาขึ้นลงได้   และพบว่ามีการบวมบริเวณขา และเท้า จึงได้เปลี่ยนย้ายฐานการออกกำลังกายจากแขนมาที่

เท้าทั้งสองข้าง พร้อมแนะนำการบริหารขาเพื่อให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น และได้ขอให้ผู้ป่วยที่มี

ประสบการณ์ในการบริหารขาได้เล่าประสบการณ์แลกเปลี่ยนกัน 

ผู้ป่วยท่านนี้ได้ร่วมแสดงความคิดเห็นกับเพื่อนๆว่า เขาต้องการออกกำลังกายขา

แต่ไม่อาจช่วยตัวเองได้  ฉันอยากแนะนำและทำให้ดูอีกวิธีหนึ่งโดยการใช้ผ้าขาวม้าคล้องที่ฝ่าเท้า 

แต่หาผ้าขาวม้าไม่ได้  นึกขึ้นได้ว่าในกระเป๋ามีสายชาร์ดแบตเตอรี่อยู่จึงนำมาใช้ประกอบคำอธิบาย 

โดยเน้นย้ำว่าเมื่อลุงกลับไปบ้านให้ใช้ผ้าขาวม้า หรือยางยืดเท่านั้น  นี่เป็นเพียงทำให้ดูว่า

เมื่อคล้องผ้าขาวม้าเข้าไปที่ฝ่าเท้าข้างใดข้างหนึ่ง ให้จับชายผ้าขาวม้าให้มั่น

แล้วให้ดึงขาขึ้น แต่ลุงทำไม่ได้ คุณยายผู้ป่วยอีกท่านหนึ่งอายุึ 89 ปีแล้ว ท่านบอกว่าฉันทำได้

แล้วคุณยายก็หันไปทางลุงพร้อมกับช่วยอธิบายด้วยท่าทางที่แข็งขัน เห็นถึงความตั้งใจที่อยากช่วย 

อยากให้กำลังใจผู้ป่วยรุ่นน้องมาก แต่ลุงก็ยังไม่สามารถยกขาตัวเองขึ้นมาได้

จึงได้แนะนำให้ลุงเตรียมพร้อมที่จะยกขาในขณะที่หา่ยใจเข้า และปล่อยวางขาลงช้าๆในขณะที่ห่ายใจ

ออก   ปรากฏว่าลุงยกขาขึ้นลงได้สำเร็จ ทุกคนดีใจร้องออกมาอย่างโล่งอก ลุงเองก็มีสีหน้าเบิกบาน

และบอกว่าจะไปทำอีก อยากเดินได้อยากให้ขามีกำลัง

ในใจฉันเวลานั้นอยากได้ยางยืดให้ลุงสักเส้น

เมื่อเสร็จกิจกรรมตั้งใจจะนำเรื่องนี้ปรึกษาน้องพยาบาล แต่ยังไม่ทันได้ปรึกษา 

ก็พอดีมีญาติผู้ป่วยท่านหนึ่งมาขอ คำแนะนำเรื่องการทำกัวซาขาให้แม่จึงได้รีบไป 

กลับมาบ้านถึงนึกถึงยางเส้นอีกครั้ง



หมายเลขบันทึก: 512586เขียนเมื่อ 18 ธันวาคม 2012 20:46 น. ()แก้ไขเมื่อ 18 ธันวาคม 2012 20:47 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (1)

ขอบคุณนะคะ สำหรับดอกไม้แห่งกำลังใจ

ขอให้มีความสุขยิ่งๆขึ้นไปค่ะ

 โอ๋-อโณ
 Bright Lily
 ภูสุภา
 หยั่งราก ฝากใบ
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี