ทุกคนเกิดมาต้องทำงาน...ต้องทำหน้าที่ แม้แต่ตัวผมเอง พ่อยังบอกว่ามีหน้าที่ เป็นหมาเฝ้าบ้าน...ไม่ใช่แค่ทำตัวเป็นหมาน่ารักเพียงอย่างเดียว

    พ่อครับ...เมื่อไหร่พ่อจะกลับบ้าน

 

   พักหลังนี้พ่อไม่ค่อยสบาย...ผมรู้เหมือนทุกคนรู้ แต่พ่อก็ยังทำงานอยู่มืดค่ำทุกๆวัน

   แต่ก็อีกแล่ะ พ่อมักจะอ้างเสมอว่า ทุกคนเกิดมาต้องทำงาน...ต้องทำหน้าที่

   แม้แต่ตัวผมเอง  พ่อยังบอกว่ามีหน้าที่ เป็นหมาเฝ้าบ้าน...ไม่ใช่แค่ทำตัวเป็นหมาน่ารักเพียงอย่างเดียว  

   แต่พ่อไม่เข้าใจผมหรอก การรอคอยในแต่ละวันกับตุ๊กตาผ้าเน่าๆ..มันน่าเบื่อแค่ไหน

   เราอยู่กันที่นี่...บ้านหลังเดียวกัน

   ผมเคยเห็นพ่อนอนหมดแรงอยู่เพียงคนเดียวในบางวัน...ผมพยายามเลียที่มือ ที่หน้าพ่อ พ่อสะดุ้งตื่นด้วยความหงุดหงิดรำคาญ...แต่พ่อครับ ผมไม่ได้รบกวนพ่อสักหน่อย  ผมเพียงแต่ปลอบพ่อ ช่วยพ่อให้หายจากอาการนั้น

   ดูสิ...ทุกครั้งที่ผมทำอย่างนั้น พ่อก็จะรู้สึกตื่นขึ้นมาทุกครั้ง นั่นแสดงว่า...พ่อไม่เป็นอะไรมากไปกว่าที่ผมคิดเอาไว้

   ผมยอมให้พ่อดุด่า...ยอมให้พ่อโมโหรำคาญ แต่ผมยอมไม่ได้ที่จะให้พ่อนอนหมดแรงอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีใครรู้ว่าพ่อจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่...หรือจะตื่นขึ้นมาอีกหรือไม่...

   แม้พ่อเองจะพูดบ่อยๆว่า การเกิด-ดับ เป็นเรื่องธรรมดาของสัตว์โลก พ่อบอกมันคือธรรมะ...

   แต่ผมกลับไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อพูด...แม้ดูจะเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ

   ผมรู้อย่างเดียวแต่เพียงว่า ถ้าพ่อไม่ยอมตื่นขึ้นมาแล้ว...ผม แม่และพี่ปอ จะอยู่ต่อไปกันอย่างไร

   เราอยู่กันที่นี่...บ้านหลังเดียวกัน

   ...พ่อครับ..อีกเมื่อไหร่ พ่อจะกลับบ้านเสียที

....................