



เวลาล่่วง เลยไป ไม่หยุดนิ่ง
ปล่อยทุกสิ่ง ทุกอย่าง ไว้ข้างหลัง
เผชิญเจ็บ เผชิญตาย ความพ่ายพัง
เป็นไปตาม อนิจจัง ไม่ยั่งยืน
เหลือเวลา เรียนรู้ อยู่ในโลก
สัมผัสโศก เหนื่อยทุกข์ สุขสดชื่น
ปรากฎเกิด เปลี่ยนผัน ชั่ววันคืน
จะพลิกฟื้น แก้ไข ใดได้ทัน
เหลือเวลา ปันน้ำใจ ให้ประจักษ์
แบ่งความรัก ถักทอ เติมต่อฝัน
จะดูแล โลกนี้ ได้กี่วัน
ชีวิตช่วง สั้นสั้น นั้นเปราะบาง
เหลือเวลา ที่จะให้ ได้กี่หน
จะช่วยคน ช่วยงาน การใดบ้าง
กับชีวิต มากมาย ตามรายทาง
จะช่วยเสริม ช่วยสร้าง ได้อย่างไร
เหลือเวลา ทำดี อีกกี่ครั้ง
มีกำลัง ต่อสู้ อยู่แค่ไหน
จะเซซม ล้มลง ตรงที่ใด
ก่อนที่วัน สิ้นใจ คืบใกล้มา
นาฬิกา ทุกรุ่น ไม่หมุนกลับ
มีแต่นับ นาที เดินหนีหน้า
ชีวิตคน มิอาจอยู่ ดูเวลา
เมื่อถึงครา ก็แตกดับ ลาลับเลือน





สวัสดีครับอาจารย์
อ่านแล้ว..ได้ข้อคิดดีมากครับ
ผอ.ชยันต์ สวัสดีครับ
ขอบคุณบทกวีงดงาม เตือนใจให้เห็นคุณค่าของเวลาที่ควรเร่งบำเพ็ญประโยชน์ทางธรรมสู้ตนและบุคคลรอบข้างค่ะ..
คุณพี่นงนาท สวัสดีครับ
ขอบคุณค่ะ สำหรับแนวคิดดีๆ และรูปนาฬิกา สวยๆ ค่ะ นาฬิกาใจ หมดลานหัวใจหยุดเต้นเมื่อใด ก็เมื่อนั้นค่ะ
ดีจังขอธรรมะไปแสดงต่อหน่อยนะ