การทำงานบางครังก็ประสบกับความสำเร็จเป็นดังใจที่เราปารถนา แต่บางครั้งก้ไม่ได้ดั่งใจที่ต้องการ บ่อยครั้งเข้าจนเกิดเป็นอาการท้อใจจนไม่อยากจะคิดริเริ่มทำอะไรต่อไปอีก อย่ากอยู่ทำงานตามหน้าที่ไปวันๆ เช้าเข้างาน ๐๘.๓๐ น. เย็นกลับจากงานเวลา ๑๖.๓๐ น. ไม่อยากสนใจใครๆรอบข้าง  แต่ชีวิตริงไม่เป็นได้เช่นั้น ความรู้สึกผิดชอบ ชั่ว ดี ยังมีอยูในจิตใต้สำนึก จึงจำใจต้องทำอะไรอีกมากมาย เพื่อสังคม เพื่อชุมชน เพื่อความคุ้มค่าแห่งการได้มาซึ่งค่าตอบแทนจากภาษีของประชาชน ถึงแม้จะไม่มีกะจิตกะใจทำก็ตาม แต่ก็ต้องฝืนเพราะมันคือหน้าที่ และความรับผิดชอบที่แบกอยู่เต็มบ่า จะทิ้งไปได้อย่างไรเล่าในเมื่อประชาชนส่วนใหญ่ได้ฝากความหวังหลายอย่างไว้กับเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาระงานเพื่อการพัฒนาคนเพื่อพัฒนาสังคมโดยรวมให้เกิดความผาสุขอย่างยั่งยืน

จงลุกขึ้นสู้ต่อไป ถึงแม้เธอจะล้มลุกคลกคลานไปบ้าง แต่เมื่องานประสบผลสำเร็จ

นั่นคือความภาคภูมิใจที่เธอได้รับ

จงจำประโยคนี้ไว้

อย่าเอาความคิดของคนทั้งโลกมาเทิน(เก็บใส่สมองแล้วเอาไปคิดในทางลบ)ไว้บนหัว

ผิดไปแก้ไขไม่ได้   

จะเก็บมาเป็นอารมณ์ทำไม

ถ้าจะเก็บไว้  ขอให้เก็บไว้เป็น "ครู"

อย่าเก็บไว้เป็น  "ยาพิษ"

บันทึกเพื่อความทรงจำ