ใกล้วันพ่อแห่งชาติขึ้นมาแล้ว  ดีใจที่อาการประชวรของในหลวงทุเลาลง ให้นึกรอวันที่จะได้ชื่นชมบารมี พ่อของแผ่นดินอีกครั้งในวันที่ 5 ธันวา นี้  รู้สึกตื่นเต้น รอคอยวันนั้นจะมาถึง ด้วยสำนึกลูกของแผ่นดินที่มีต่อพ่อของแผ่นดิน ข้าพเจ้าขอถวายสัตย์ไว้ว่าข้าพเจ้าจะจงรักภักดีต่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์    จะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อตอบแทนคุณของแผ่นดินนี้ จนกว่าชีวิตจะหาไม่ ข้าพเจ้าขอปฏิญาณ 


ภาพประกอบจาก http://www.ost.co.th/index.php?lay=show&ac=cat_show_pro_detail&pid=191597

ทุกคนเกิดมาล้วนมีพ่อทั้งหมด อาจจะยังมีตัวตนหรือไม่มีก็ตาม  เมื่อถึงวันนี้ 5 ธันวาคม ของทุกปี  ซึงเป็นวันคล้ายวันเกิดของในหลวง  เราทุกคนคงนึกถึง พ่อ ทั้ง 2 คือพ่อ ของแผ่นดินและพ่อเราเอง 

      ข้าพเจ้ารู้สึกภาคภูมิใจที่เกิดเป็นคนไทย มีพ่อของแผ่นดินคือในหลวงองค์ปัจจุบัน

      และเมื่อนึกถึงพ่อของตัวเอง ข้าพเจ้ายิ่งภูมิใจมากขึ้น  พ่อที่จบ ป.4 ตำแหน่งราษฏร เต็มขั้น ชาวนาเต็มตัวของพ่อข้าพเจ้าทำให้รู้สึกอิ่มเอิบใจทุกครั้งที่นึกถึง  เคยเขียนบันทึกถึงพ่อเรื่องนี้กลับไปอ่านก็ยังอดขำไม่ได้  เช่นบทความนี้ http://www.gotoknow.org/blogs/posts/484166

     ..............ล่าสุด เมื่อ 2 เดือนก่อน พ่อเป็นเบาหวานเพิ่ม  แม่เป็นความดันโลหิตสูง ได้ pack คู่อีกแล้ว

  หลังจากกลับบ้านมา ลูกๆทุกคนก็มานั่งปรึกษากันว่า พ่อก็แก่มากแล้ว อายุ 76 ปี  แม่ อายุ 68 ปี แก่ทั้งคู่ ให้แกเลิกทำนาเถอะ ....

  เราก็รวมตัวกันไปบอกพ่อกับแม่

  " พ่อแม่แก่มากแล้ว เลิกทำนาเถอะ "

  พ่อบอก " ตู ไม่เลิก"

  ลูกๆ : อ้าวทำไม ลูกก็โตทำงานกันหมดแล้ว พี่ชาย เป็นพยาบาลทหารเรือ ยศ นาวาตรี  เราเอง ก็พยาบาล พี่สาว 2 คนเปิดร้านตัดเสื้อผ้าทั้งคู่  มีเงินพอให้ใช้จ่ายแบบไม่ลำบากสำหรับพ่อแม่ทุกเดือน

 พ่อ " ตำแหน่งข้า ราษฎร์เต็มขั้น ชาวนาเต็มตัว " ข้ามีอาชีพทำนาก็ต้องทำนา  แกเรียนพยาบาล แกก็ต้องทำอาชีพพยาบาล  แกป่วยเป็นพาร์กินสัน แน่จริงแกลาออกจากพยาบาลซิ เอามั๊ย  ข้าอาชีพชาวนา จะให้ลาออกจากอาชีพได้อย่างไร ชาวนาไม่มีเกษียณ จะเกษียณ ก็ต่อเมื่อ ทำไม่ได้ แต่ตอนนี้ทำได้อยู่  ทำงานก็ต้องรักอาชีพตัวเอง  ถ้าใครไม่รักอาชีพรับรองงานไม่ดี ไม่มีความสุขด้วย พ่อกับแม่มีความสุขที่งานทำนา ก็ให้ทำไปเถอะ จะเกษียณ เมื่อไรจะบอก

  ลูกๆ หมดคำพูด  แหม! แกท้า แน่จริงลาออกจากพยาบาลซิ  ไปต่อไม่เป็นเลย  สุดท้ายก็ยอมให้พ่อกับแม่ทำตามความสุขของพ่อกับแม่เอง ไม่ไหวเมื่อไรท่านคงบอก

 แต่คิดไปพ่อก็พูดถูก  อาชีพใครงานใคร ใครก็รัก  ถ้าคนที่ไม่รักอาชีพ ไม่รักงาน ทำไปก็ไม่ดี  ไม่มีความสุข ...........

อีกบทความ http://www.gotoknow.org/blogs/posts/484165  เมื่อพ่อป่วย

และอีกบทความ http://www.gotoknow.org/blogs/posts/483973  พระที่ฉันนำไว้ติดตัวตลอด ซึ่งมีเนื้อหาที่ประทับใจไม่ลืม 

.............. แต่ชลัญธรก็พกพระเหมือนกัน เอาไปไหนมาไหนด้วยตลอด  พระองค์นี้แหล่ะที่ให้ชีวิต  คอยดูแลปกป้องภัยต่างๆให้จนโตมาขนาดนี้ พระที่ว่านี้ก็คือ รูปพ่อตอนบวชเป็นพระ อันนี้แบบ ต้นฉบับ เชียว แย่งกันกับพี่ ๆ เขาเห็นเป็นน้องเล็ก ก็เลยยกให้ รูปนี้พ่อให้แม่สมัยจีบกับแม่ ดูเมื่อไหร่ก้ไม่เบื่อ

  มีเขียนสลักข้างหลังด้วย  แปลจากไทยเป็นไทย ว่า

" รูปไม่สวยแต่เต้มใจให้ อย่าฉีทิ่ง ยามรักรูปนี้คงมีค่า "

ไม่ได้พิมพ์ผิดแต่พ่อเรียนแค่ป.4 เขียนผิดเขียนถูก  แต่พ่อเขียนจากใจ  ฉันเคลือบพลาสติกไว้อย่างดี ( ในกระเป๋าซองยา) ติดตัวไว้ตลอด

  นี่แหล่ะพระที่คุ้มครองฉัน "พ่อ"........................

บันทึก ถึงพ่อในวันพ่อ  อ่านแล้วมีความสุขเป็นสุขทุกครั้งที่อ่าน  ตอนนี้สุขภาพของพ่อไม่ค่อยแข็งแรงเป็นเบาหวานมีนิ่วที่ไตรอการผ่าตัดอยู่  ตาพร่ามัวไม่ค่อยเห็น แต่ก็ยังขยันไปนาไปสวนทุกวัน  ล่าสุดเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่  พ่อไปนาถูกงูเห่าฉก  เพราะด้วยตาที่มองไม่ชัดนี่แหล่ะ  เดินไปบนคันนา  ได้ยิงเสียงป๊อกๆที่รองเท้าบู๊ท ก้มลงไปดูถึงรู้ว่าเป็นงูเห่ากำลังฉกรองเท้าบู๊ทอยู่  จึงใช้มีดในมือ ฟันงูขาดกระเด็น  พ่อกลับมาเล่าด้วยความสนุกสนาน  แต่เราคนฟังนั่งทำตาปริบๆ  แหม! ถ้าไม่มีรองเท้าบู๊ทมิเดสมอเร่ ไปแล้วรึ  ยังมา happy ลั่นล้าอยู่ได้  พ่อฉ้าน ..........เฮ้ย!