พ่อ คำเดียวสั้นๆ

“พ่อ” คำเดียวสั้นๆ แต่ความหมายยิ่งใหญ่หาสิ่งใดเปรียบปาน

ตั้งแต่ ผมจำความได้ ผมก็ได้รับรู้สิ่งหนึ่งมาตลอดค่อนชีวิต ว่าสมัยที่ผมยังเด็กๆ ผู้ชายที่ต้องตื่นแต่เช้า มาหุงข้าวให้เรากินโดยไม่เคยปริปากบ่น สักครั้งให้ได้ยิน มาก่อกองไฟในคืนวันที่หนาวเหน็บ ในช่วงหน้าหนาวที่แสนทรมาน ในช่วงนั้น คนที่ลุกจูงควายไปไถนาตั้งฟ้ายังไม่สาง ในช่วงหน้าฝน คนที่ลุกเดินเป็นระยะทางกว่า 3 กิโล เพื่อไปกู้ลอบดักปลา ดักกบ เพื่อมาทำกับข้าวอร่อยๆ ให้ลูกๆ ได้ทานกัน

หาก “แม่” คือแบบอย่างของการใช้ชีวิตพร่ำสอนให้เราเป็นคนดี “พ่อ” ก็คือแบบอย่างของความแข็งแกร่ง ที่สอนให้เราเข้มแข็งเสมอ ในวันที่เราอ่อนล้า ให้ผมได้รู้ว่า ไม่ว่าปัญหาต่างๆจะหนักหนาเพียงใด พ่อผมสอนว่า “ทุกอย่างมันแก้ไขได้หมด หากเรามีความตั้งใจ ใช้สติ และปัญญา แล้วเราจะอยู่ต่อสู้กับทุกอย่างในโลกนี้ได้อย่างแน่นอน”

จวบ จนผมเติบใหญ่มาจนถึงค่อนชีวิต แต่งงาน มีภรรยา มีลูก จะด้วยความจำเป็นของชีวิต หรือโชคชะตาก็มิอาจเดาได้ แต่ผมวิเคราะห์ ว่าเกิดจากความลำบากยากจน ทำให้เราต้องดิ้นรนมาทำงานในเมืองใหญ่

ตอนเข้ามาใหม่ๆ ก็หวังเพียงแค่ทำงานหาเงิน แล้วส่งกลับไปให้พ่อ ให้แม่ได้ใช้บ้าง แล้วสักวันจะกลับไปอยู่กับพ่อกับแม่ตามเดิม

แต่ ความไม่แน่นอน คือสิ่งที่แน่นอนที่สุด ชีวิตเปลี่ยนไป เมื่อเรามีครอบครัว ความตั้งใจที่เราอยากจะกลับไปยังถิ่นฐานที่เราเกิดมาก็ ดูเลือนลางลง ด้วยภาระที่เราได้สร้างมันขึ้นเอง และจำต้องสานต่อ

แต่สิ่งหนึ่งที่ ผมตระหนัก และรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ทุกครั้งก็คือว่า ทุกคราที่ผมกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ในวันที่ผมจะต้องเดินทางกลับ ผมแอบเห็นดวงตาอันเศร้าสร้อย ของพ่อกับแม่ทุกครั้งที่มองตาม ล้อรถที่เคลื่อนออกมา

และก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเหมือนกันที่น้ำตาลูก ผู้ชายอย่างผม จะไหลรื้นตาขึ้นมาทุกครั้งที่ต้องอำลา จากบ้านเกิด เป็นเช่นนี้มาหลายสิบปีแล้วกระมัง แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะบอกพ่อก็คือว่า “ผมรักพ่อ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง” แม้ว่าวันนี้ผมอาจจะยังไม่สามารถ บรรลุฝันตามที่ได้ตั้งใจเอาไว้ แต่อย่างน้อยผมก็ภูมิใจ ว่าผมได้ดูแลพ่อกับแม่ตลอดมาตั้งวันที่ผมอำลาถิ่นเกิด ตามกำลังที่ผมจะทำได้เสมอมา