ฉันเป็นเพียงนักเรียนที่ผลการเรียนไม่ได้ดีเด่อะไร ติดไปทางหัวอ่อน เรียนรู้ได้ช้าเสียด้วยซ้ำ โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษนี่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับฉันเลยก็ว่าได้ ฉันพยายามตั้งใจเรียนในวิชานี้ พยายามเตือนตัวเองให้ตั้งใจเรียนตั้งใจฟัง และตั้งใจท่อง อ่าน สารพัดวิธี แต่เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ สอบทีไร ผลคะแนนออกมาไม่ได้ดีดั่งที่ตั้งใจเอาไว้ทุกที คุณครูบางคนส่งสายตาแบบผิดหวังมาให้ฉันเวลาบอกคะแนน เป็นแววตาที่เหมือนเจือคำตำหนิเอาไว้ในนั้น (อันนี้คิดไปเอง) บางทีฉันก็นึกอิจฉาเพื่อนคนอื่น ที่เค้าแทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากเค้าก็ทำคะแนนได้ดี แต่ฉันก็พยายามบอกตัวเองทุกครั้งว่าถ้าอยากเก่งเหมือนเค้า ก็ต้องขยันให้มากกว่าเดิม ต้องตั้งใจเรียนให้มากกว่าเดิมอีก รู้ตัวว่าตัวเองหัวไม่ดีก็ต้องขยันให้มากๆ สักวันเราต้องพิชิต ภาษาอังกฤษให้ได้ ต้องเก่งภาษาอังกฤษให้สมดังใจ
มีบางคนเคยดูถูกฉันว่า ตัวฉันเองฉันยังเอาไม่รอด โง่อย่างนี้ แล้วยังจะไปคิดช่วยเหลือคนอื่นได้อีกหรือ แต่ฉันกลับคิดว่า จะเก่งหรือไม่เก่ง มีหรือไม่มี จนหรือรวย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการช่วยเหลือคนอื่น คนบางคนมีมันสมองดีเลิศ เก่ง รวยล้นฟ้า แต่กลับไม่เคยคิดแบ่งปันอะไรให้กับใครเลย ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจไม่ใช่หรือ แม้ฉันจะโง่แต่ฉันก็มั่นใจว่าสามารถสร้างประโยชน์เอาไว้ในสังคมได้
ฉันว่าคนเราเกิดมาครั้งนึงควรจะสร้างประโยชน์อะไรไว้กับโลกนี้ไว้บ้าง ฉันไม่อยากให้ชีวิตไหลไปตามชะตากรรม ตามฟ้าลิขิต ฉันอยากช่วยเหลือคนอื่นให้มากเท่าที่กำลังฉันจะมี เพราะขณะที่เรากินอิ่มนอนหลับสบายใต้ผ้าห่ม ยังมีอีกหลายคนที่ต้องหนาวเหน็บเปียกปอน ฉันอยากช่วยคนเหล่านั้น ความฝันของฉันคือการได้ช่วยเหลือคนเหล่านั้นให้มีสภาพชีวิตที่ดีขึ้น หากฉันเรียนจบ ก็อยากทำงานที่เกี่ยวกับการช่วยคนพวกนี้
แต่ก็อย่างว่าหละ ลำพังฉันคนเดียวจะเปลี่ยนโลกนี้ได้ทั้งใบหรือ ตัวฉันเองก็เปรียบได้กับเศษฝุ่นเล็กๆ ฉันอยากเห็นโลกที่มีแต่ความเอื้อเฟื้อ อยากให้ทุกคนมีใจแบ่งปัน หากเป็นเช่นนั้นได้โลกนี้คงสงบสุขร่มเย็น แต่หากทุกคนเห็นความคิดของฉันเป็นแค่ความเพ้อฝัน โลกที่เอื้อเฟื้อ สุขสงบ ก็คงจะกลายเป็นฝันลมๆแล้งๆของฉันต่อไป
