บ้านของเรา ห้องของเรา ความทรงจำของเรา
เจ้าหมีอ้วนบนหัวเตียงเป็นไงบ้าง
เจ้าปลาดาวนั่งข้างเหงาบ้างไหม
นาฬิกาอันน้อยน้อยเป็นอย่างไร
สีสดใสรูปภาพเก่าในห้องนอน
หน้าต่างเก่าเปิดรับลมแสงไสว
แสนสุขใจกินข้าวเช้าที่สุกหอม
รดน้ำผักดมดอกไม้ที่ผึ้งตอม
ต่างไม่ยอมแข่งกันบานสำราญใจ
โต๊ะเครื่องแป้งมีใครส่องเจ้าบ้างไหม
จะมีใครคอยเช็ดให้กระจกใส
แล้วห้องครัวแสนสุขเป็นยังไง
มีหยากไย่เกาะผนังบ้างไหมเออ
มุมนั่งเล่นมีใครมานั่งบ้าง
ที่เราสร้างทำสิ่งของอยู่เสมอ
อยากกลับไปให้พบให้เจอะเจอ
นอนละเมอฝันถึงทุกวี่วัน
ห้องน้ำแคบแต่กว้างในหัวใจ
เคยใส่ใจขัดถูไม่ผลุนผลัน
ดูทีวีแบ่งความสุขให้แก่กัน
ร่วมแบ่งปันกำลังใจและเมตตา
พอดึกดึกต้องรีบเข้าไปนอน
หลับพักผ่อนให้พอไม่เผลอผลาม
ขอพรจากดวงดาวที่แสนงาม
ให้ทุกยามทั้งหลับตื่นเจอเรื่องดี...
เจ้าบทเจ้ากลอนจริงๆนะคะ คุณ
Tokmadkla สู้ๆต่อไปค่ะ :)
กลอนไพเราะและมีความหมายเช่นเคย
ป.ล. ลองจัดบันทึกให้เป็นแบบกลอน ๆ สิครับ จะน่าอ่านขึ้นหนา
ขอบคุณคะ จะพยายามเขียนให้ดีขึ้นคะ
ก็ลองๆอยู่คะ แต่ตอนนี้ยังใช้คำได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่จะพยายามต่อไปคะ
น่าจะเป็นกวีได้นะคะ
สวัสดีคะ คุณ
เป็นกวีได้ก็คงอีกนานเลยคะ แต่ก็จะพยายามให้ดีขึ้นคะ ขอบคุณมากนะคะ