อย่าคิดว่าชีวิตนี้ไม่ได้รับโอกาส เพราะเราได้รับโอกาสตั้งแต่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้แล้ว

คุณแม่ท่านหนึ่งได้ให้กำเนิดเด็กน้อยวัย 7 เดือนในโรงพยาบาลเล็กๆของอำเภอ ตอนคลอดออกมาเด็กน้อยไม่ร้องเลยสักแอะ จนคุณหมอชักไม่แน่ใจว่าจะรอดหรือไม่ จึงมีคำสั่งให้ส่งตัวเข้าโรงพยาบาลของจังหวัดด่วน ตลอดทางที่เดินทางพ่อของเด็กน้อยกำมือแม่ของเด็กและเท้าของเด็กน้อยไปตลอดทาง แต่เด็กน้อยก็ไม่ยอมร้องอยู่ดี พอไปถึงโรงพยาบาลจังหวัด บุรุษพยาบาลกับพยาบาลก็เข็นเตียงมาที่หลังรถ แต่พอเปิดประตูรถออกคนไข้กลับหายไป อ่าวหายไปไหนละนี่ แต่พอมองดีๆ อีกที่ มีผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มห่อผ้าของโรงพยาบาลอยู่ ทุกคนพากันหัวเราะจนกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ ที่เข็นเตียงมาแต่คนไข้กลับตัวนิดเดียว พยาบาลคนหนึ่งก็เลยวิ่งมาอุ้มห่อผ้าน้อยๆ นั้นไป จนเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่พ่อกับแม่ของเด็กน้อยคิดว่าไม่เคยรออะไรนานเท่านี้มาก่อนในชีวิต สักพักพยาบาลก็เดินออกมาจากห้องเด็กแล้วบอกว่า ลูกสาวของคุณปลอดภัยแล้ว อีก 7 วันค่อยมารับนะคะ มันเป็นความทรงจำที่เด็กน้อยไม่อาจรู้ได้ ถ้าแม่ไม่เล่าให้ฟัง

ในวันนี้เด็กน้อยขอขอบพระคุณพ่อกับแม่ที่ทำให้หนึ่งชีวิตได้มีโอกาสลืมตาดูโลกใบนี้ ความรักและความห่วงใยที่ผ่านทางฝ่าเท้าที่ถูกกุมไว้ตลอดทาง ที่ผ่านทางอ้อมกอดที่โอบอุ้มตลอดบนรถโรงพยาบาล ถึงตอนนั้นเด็กน้อยไม่อาจรับรู้ว่ามันคืออะไร แต่พอเด็กน้อยเติบใหญ่มันกลับกลายเป็นความทรงจำที่ฝังลงในจิตใจของเด็กน้อยตลอดการเดินทางของชีวิตตลอดมา