จดหมายถึงแป้น

สวัสดีจ้ะแป้น

ฉันยังไม่เคยเขียนจดหมายถึงเธอมาก่อนเลย ทั้งๆที่ฉันเป็นคนชอบคะยั้นคะยอให้ใครต่อใครเขียนจดหมายย เขียนโน่นเขียนนี่อยู่ตลอดเวลา ตอนหลัง ทุกๆครั้งที่ฉันบอกให้คนอื่นเขียนจดหมาย มันจะมีเสียงอะไรมาสะกิดสะเกาลึกๆในหัวของฉันว่า "แล้วเธอเองล่ะเขียนรึยัง?" จนบางทีอดเหลียวมองไปข้างหลังไม่ได้ว่ามีใครกำลังกระซิบอยู่จริงๆรึเปล่า (อาการเริ่มต้นของจิตเภท!! ไม่ค่อยดีเท่าไหร่!) อย่ากระนั้นเลยก่อนที่เสียงกระซิบจะดังกว่านี้ ฉันเลยขอเขียนถึงเธอซะเดี๋ยวนี้ กันเอาไว้ย่อมดีกว่าแก้นะจ๊ะ

เธออยู่กับฉันมานานเท่านาน เท่าที่ฉันจำได้ เป็นคนใกล้ชิดที่สุดและเงียบที่สุดก็ว่าได้ ฉันเห็นเธอมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก (ภาษาไทย แปลว่า ตั้งแต่เล็กจนโต) เราไปไหนก็ไปด้วยกัน กินด้วยกัน (ฉันกินเป็นส่วนใหญ่ เธออยู่เฉยๆ) นอนด้วยกัน (ทั้งคู่) เล่นด้วยกัน ในขณะที่ฉันจะทำหน้าที่กรีดร้อง ตะโกนโหวกเหวก แต่เธอก็จะเงียบขรึม ทำอะไรอย่างจริงๆจังๆ และทำหน้าที่หนักที่สุดในขณะนั้นๆเสมอ นานๆทีที่ฉันได้มีโอกาสทรุดตัวนั่งลง ก็จะมองเห็นริ้วรอยแห่งความกรากกรำทำงานของแป้นได้ แต่ฉันก็ไม่ค่อยจะหยุดคิด หยุดใคร่ครวญอะไร เพราะเธอก็อยู่ตรงนั้นมาแต่ไหนแต่ไร ไม่บ่น ไม่ว่า ไม่ตัดพ้อ บอกให้ทำอะไรก็ทำมาตลอด

แต่นึกดูอีกที ฉันจะทำอะไรได้ถ้าไม่มีเธอ....

เธอพาฉันไปไหนมาไหนตลอดมา ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันอยากจะไปไหนแล้วเธอจะขัดขวาง (มีบางครั้งที่อาจจะโอดครวญนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็... ตามใจ มาตลอดเลยนะนี่ คิดๆดูแล้ว) บอกไปเป็นไป รีบแต่งองค์ทรงเครื่อง ออกเดินทางไปทันที ฉันอยากจะบอกเธอว่า ฉันมองเห็นสิ่งเหล่านี้ที่เธอทำให้ฉัน และขอบคุณเธอมากที่ได้ช่วยทำให้ชีวิตฉันมีความหมาย มีความสุข ได้ทำ ได้ไป ในที่ต่างๆมากมายและนำพาสิ่งดีๆหลายๆอย่างมาสู่ชีวิตของฉัน เธอเป็นกัลยาณมิตรผู้เงียบขรึม ไม่เรียกร้อง ไม่ไถ่ถามทวงบุญคุณ แต่ทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อฉันเท่านั้นมาโดยตลอด

และในโอกาสนี้ ฉันได้ทบทวนดูแล้ว ฉันอยากจะขอโทษเธอด้วย เพราะในเวลาที่ผ่านมาทั้งหมด ทั้งๆที่งานหนักเท่าหนักที่เธอได้ทำเพื่อฉัน ฉันกลับทำเหมือนกับมองไม่เห็นเธอเท่าที่ควรเลย บางทีบางครั้งฉันก็เอาแต่ใจตัวเอง เธอจะเหนื่อยแสนเหนื่อย เพลียแสนเพลีย ฉันก็จะยังเคี่ยวเข็ญ บังคับให้เธอไปกับฉันให้ได้ ฉันขอโทษที่ไม่เคยขอบคุณเธอมาก่อนหน้านี้ ฉันอยากจะขอโทษเคยคิดว่าเธอหน้าตาน่าเกลียด ไม่น่าดู ฉันอยากจะขอโทษที่ไม่เคยหยุดและได้ดูแลเธอให้ดีกว่านี้

ฉันสัญญาว่า ต่อแต่นี้ไป เธออยู่ในหัวใจของฉันแล้ว และจะอยู่ที่นั่นตลอดไป ฉันจะดูแลเธอให้ดีกว่าเดิม ฉันจะฟังเสียงเธอให้มากกว่าเดิม ฉันจะทำให้เธอมีความสุขมากที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ จะตามใจเธอบ้าง ให้เท่าๆกับที่เธอเคยตามใจฉันมาทั้งชีวิต

รักเธอนะจ๊ะแป้น สองเท้าที่รักของฉัน

๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๕