เพื่อนหนูหายไปไหน ?
ไข่มุกเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 1 ร่างกายมีความพิการซ้ำซ้อนคือ บกพร่องทางการได้ยินต้องใช้เครื่องช่วยฟัง และเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด โดยทั่วไปร่างกายแคระแกรน ไข่มุกสูงประมาณ 130 เซนติเมตร น้ำหนัก 39 กิโลกรัม สามารถพูดคุยสื่อสารกับเพื่อนได้แต่การออกเสียงไม่ชัดเจน มีเพื่อนร่วมห้องทั้งหมด 9 คน แต่เพื่อน ๆ ไม่ค่อยสนใจไข่มุกเท่าที่ควร เพราะเพื่อนบอกว่าไข่มุกขี้ฟ้อง ทำงานช้า เวลาพูดคุยกับไข่มุกต้องพูดเสียงดังหรืออาจจะต้องตะโกน เพราะไข่มุกจะไม่ได้ยิน
ดิฉันเป็นครูประจำชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 1 ในคาบ Home Room ซึ่งนักเรียนต้องพบครูที่ปรึกษา ดิฉันได้พูดคุยกับนักเรียนในชั้นทุกคนว่า ให้ดูแลไข่มุกเป็นพิเศษ อย่าทิ้งไข่มุกให้อยู่คนเดียว และช่วยอธิบายงานหรือเนื้อหาที่ครูแต่ละวิชาสอนให้ไข่มุกเข้าใจด้วย เพราะครูแต่ละวิชาอาจจะอธิบายแค่ครั้งเดียว ไข่มุกอาจจะไม่เข้าใจหรือไม่ได้ยิน แล้วก็ทำงานหรือการบ้านไม่ได้ เพื่อนร่วมห้องก็ช่วยอธิบายและดูแลไข่มุก ดิฉันมีโอกาสได้สอนวิชาคณิตศาสตร์นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ตอนแรกคิดว่าไข่มุกเป็นเด็กพิการอาจจะเรียนคณิตศาสตร์ไม่ได้ และรู้สึกท้อกับการสอนไข่มุกเพราะต้องตะโกนเวลาสอนเพื่อที่ไข่มุกจะได้ยิน
ตอนนั้นดิฉันสอนเรื่องการบวกลบจำนวนเต็ม ( จำนวนเต็มบวกและจำนวนเต็มลบ ) ซึ่งเป็นเรื่องที่มีความซับซ้อนมากกว่าการบวกลบจำนวนเต็มบวก ไข่มุกมีพื้นฐานเกี่ยวกับการบวกลบจำนวนเต็มบวก คือเข้าใจและสามารถบวกลบได้ถูกต้อง แต่ไข่มุกมีปัญหาเวลาที่สอนเรื่องการบวกลบจำนวนเต็มบวกกับจำนวนเต็มลบ เวลาให้นักเรียนทำแบบฝึกหัดไข่มุกทำผิดทุกข้อ ช่วงนั้นไข่มุกมักจะเดินคนเดียวเพื่อตามหาเพื่อน ๆ และจะเดินไปพบดิฉันที่ห้องพักครู และถามว่า “ เพื่อนหนูหายไปไหน ” เมื่อพบว่าไข่มุกไม่เข้าใจเนื้อหาที่สอนในคาบเรียน และเพื่อน ๆ ไม่สามารถช่วยอะไรไข่มุกได้ หลังจากเลิกเรียนหรือเวลาที่ไม่มีกิจกรรมที่นักเรียน ม.1 ต้องทำ ดิฉันจึงเรียกไข่มุกมาพบและสอนเนื้อหาที่ไข่มุกไม่เข้าใจเพิ่มเติม โดยการอธิบายเนื้อหาใหม่ ทุกครั้งที่สอนไข่มุกต้องพูดเสียงดัง ๆ เพื่อที่จะให้ไข่มุกได้ยิน นอกจากอธิบายเนื้อหาแล้วต้องยกตัวอย่างที่เข้าใจง่าย แล้วให้ลองทำด้วยตัวเอง พบว่าไข่มุกเข้าใจการบวกลบจำนวนเต็มมากขึ้น และมักจะเดินมาที่ห้องพักครูทุกครั้งที่หาเพื่อนไม่เจอ ดิฉันพยายามให้ไข่มุกได้ทำกิจกรรม เช่น อ่านหนังสือ ทำแบบฝึกหัดเพิ่มเติม หรือทำการบ้าน หลังจากนั้นทุกวันตอนเช้าหรือก่อนกลับบ้านไข่มุกจะเดินมาทักทายหรือลากลับบ้านทุกวัน มีวันหนึ่งไข่มุกเขียนข้อความใส่กระดาษชิ้นเล็ก ๆ “ ไข่มุกรักคุณครูดาว ” แล้วให้เพื่อนมาส่งให้ดิฉันที่ห้องพักครู
ดิฉันมีความรู้สึกภูมิใจที่ไข่มุกสามารถเรียนรู้ได้เหมือนเด็กปกติทั่วไป เป็นเด็กที่มีความพยายาม ไม่เกียจคร้าน ทุกครั้งที่ทำงานหรือทำแบบฝึกหัดไข่มุกจะทำด้วยตัวเอง ไม่ยอมลอกเพื่อน เพราะโดยปกติแล้วเด็กที่มีความบกพร่องทางร่างกายหรือสติปัญญามักจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ไข่มุกไม่เคยขอความช่วยเหลือหรือเป็นภาระให้เพื่อน ทำให้ดิฉันมีกำลังใจในการทำงานและอยากพัฒนาความรู้ความสามารถของนักเรียนคนอื่น ๆ ให้ดีขึ้นไป เพื่อที่จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข
เป็นกำลังใจให้นะค่ะพี่ดาว