ท่ามกลางผู้คนเดินขวักไขว่ มือที่ไหว้เงิ่นงกยกชูสั่น.....
มือที่ขอ
ท่ามกลางผู้คนเดินขวักไขว่
ฉันพนมมือไหว้ทุกผู้ผ่าน
หลายคนบ่นรำคาญ
เป็นขอทานต้องทนด้วยจนใจ
ด้วยเกิดมาค่าด้อยต้อยต่ำ
เป็นกงเป็นกรรมเก่าเคยก่อไว้
ไร้ที่กินการศึกษาหนทางใด
ง่อยเปลี้ยให้ต้องมานั่งแบมือ
ขออภัยอย่าพึ่งโทษโกรธฉัน
มือผอมนั้นมีเพียงขันที่ถือ
ขอเศษเหรียญเปลี่ยนเป็นข้าวสักมื้อ
เพียงได้ยื้อชีวิตไปได้อีกวัน
ท่ามกลางผู้คนเดินขวักไขว่
มือที่ไหว้เงิ่นงกยกชูสั่น
หมดแรงใจศรัทธาคนเงียบงัน
เมตตานั้นหายไปไหนหมดแล้ว.
...................................................
บนสะพานลอยแห่งหนึ่ง
25 ตุลาคม 2555
เมตตานั้นหายไปไหนหมดแล้ว.....สังคมเปลี่ยนไป นะคะ ไขว้คว้า...แต่ วัตถุนิยม นะคะ.... กลอนของท่าน อจ. ไพเราะมากค่ะ.
แวะมาอ่านบทกวีงามๆ ครับผม
แวะมาชมความงามแห่งบทกวีค่ะ ในสังคมไทย ไม่น่าจะแห้งแล้งน้ำใจนะคะ
ขอบคุณครับอาจารย์ เป็นความงามของชีวิต ของสรรพสิ่ง ครับ อาจารย์
ขอบคุณครับที่แวะมาชมบทกวี.....
ขอบคุณครับ น้ำใจมีคงมีอยุ่ครับ แต่ รุ้สึกบางครั้งเจือไปด้วยความหวาดระแวง ครับ...
ขอบคุณกำลังใจครับ
มือที่ให้...ยิ่งใหญ่กว่า...มือที่ขอ นะครับ