กลับมาจากการสัมมนาวิจัยที่ระยอง ครูอ้อยมานั่งทบทวนงานที่ได้ทำมา ทำให้ครูอ้อยได้คิดหลายอย่าง หลังจากที่นั่งมาในรถมาพร้อมกัน เพื่อนๆๆคุยกันเรื่อง สัพเพเหระ แต่ไม่มีเรื่องวิจัยในชั้นเรียน..สักนิดเดียว
*****
ส่วนพี่ครูที่นั่งมากับครูอ้อย ที่ไ่ด้พูดเรื่องความพึงพอใจกับงานนี้ หลายๆตอนที่บ่งบอกว่า....พี่ครูไม่กล้าที่จะนำงานวิจัยออกมานำเสนอ ไม่กล้าที่จะตอบรับ หรือ ให้ข้อคิดเห็นจากการนำเสนอนี้ได้......ความหมายตรงไปตรงมา คือ...ยอมรับไม่ได้กับการวิพากษ์
*****
ครูอ้อยพยายามโน้มน้าวให้พี่ครูเห็นความสำคัญของการวิพากษ์ ผลที่จะได้รับกับการวิพากษ์ และสุดท้าย...การนำเสนอนี้ เป็นสากล ที่ใครๆก็ทำแบบนี้..คราวนี้ ถือได้ว่า เป็นโอกาสดีสุดแล้ว ที่ท่านผู้อำนวยการโรงเรียน เป็นผู้วิพากษ์ให้กับครูนักวิจัย
*****
*****
แต่ยังมีหลายๆคนที่กล่าวกับครูอ้อยว่า.....งานนี้ ทำให้เขาเห็นความสำคัญของงานวิจัย และ เห็นลู่ทางที่จะดำเนินการต่อไป กลับไปจากงานนี้แล้ว เขาจะทำอะไรต่อ และคิดว่าไม่หลงทาง เขาเกิดความมั่นใจขึ้นมาก
*****
บทบาทหนักมากมาตกที่ครูอ้อยอีกครั้ง ที่ต้องทำงานวิจัยของตนเองให้สมบูรณ์ที่สุด และยังต้องดูแลเป็นที่ปรึกษาหาข้อมูล หรือ ช่วยเหลือเพื่อนครูนักวิจัย ให้เกิดความสบูรณ์มากที่สุดของงานวิจัยแต่ละฉบับ
*****
การวิพากษ์ ผลที่จะได้รับกับการวิพากษ์ ..... สำคัญทั้งนั้นเลยนะคะ .... เห็นด้วยค่ะคุณครู
มาเป็นกำลังใจให้เสมอครับคุณครู