จึงน้อมนอบขอโทษที่โกรธกร้าว ก็ปวดร้าวเช่นกันวันหมองไหม้...

                    ลืมตัว

   เรื่องเล็กน้อยเย็นย่ำค่ำคืนนั้น

ใจก็พลันขุ่นเคืองเป็นเรื่องใหญ่

จะด้วยแรงดลจิตฤทธิ์เดชใด

จึงทำให้ใจฉันพลันร้อนรน

   ไม่อาจโทษฤทธิ์ยาว่าแรงนัก

คงไม่ปักใจป่วนชวนสร้างสม

ใจอ่อนแอตามไม่ทันรั้นอารมณ์

จึงขื่นขมด้วยใจหมายคล้ายความจริง

   หากจะย้อนถอนไถ่ใจที่แกว่ง

ก็ขอแช่งใจนั้นที่หยันหยิ่ง

หลุดอารมณ์หลงชีวิตหลงความจริง

ลืมทุกสิ่งเป็นสมมติที่ฉุดใจ

   จึงน้อมนอบขอโทษที่โกรธกร้าว

ก็ปวดร้าวเช่นกันวันหมองไหม้

สุดหดหู่ อก ระกำพร่ำอาลัย

นอนร้องไห้อายอารมณ์หลงลืมตัว...

15/10/2555