วันนี้ขอกลับมาเขียนบันทึกประสบการณ์การทำงานที่ สถานีอนามัยเมื่อ 18 ปีก่อน ต่อล่ะกันเผื่อมีใครคิดไปทำละคร อิ อิ ประสบการณ์ที่เจอนั้นกว่าจะมานั่งหน้าแช่มอยู่ โรงพยาบาลนี่มีไม่น้อย ทั้งโหด มันส์ ฮา พาสยอง สารพัดรูปแบบนี่ถือว่าเป็นรสชาดของชีวิต ที่ลืมไม่ลงจริงๆ
กับตอนนี้อยากเล่าเรื่อง ฮาๆ ที่เกิดจากบุคลิก ที่ แสนจะกระโดกกระเดก ของชลัญนั้นทำให้ได้สุภาษิตใหม่ของคนในพื้นที่นั้น ไว้เปรียบเปรยลูกหลาน แหม! จะภาคภูมิใจดีมั๊ยนี่

จากภาพนี้ที่เคยโพสต์ไว้ก่อนหน้าว่าเดี๋ยวจะกลับมาเล่าที่มาภาพนี้ แล้วมีกัลยาณมิตร บอกว่า เหมือนปลัดหญิง ไปจนถึงครูไหว ใจร้าย 555 ก็จินตนาการไปตามที่เห็น จะบอกว่าชุดนี้ ใช้ผ้าไหมที่ชาวบ้านทอขึ้นมาให้ เป็นสีฟ้าอ่อน เขาตั้งใจทอให้หมอโดยเฉพาะ ซึ้งใจจริง เพื่อที่จะให้ใส่ในงาน รับกฐิน จาก กทม. นั่นเอง ซึ่งในงานนั้นก็จะมีกิจกรรมต่างๆคล้ายๆงานวัดด้วย คนที่มาร่วมกิจกรรมนี่ก็จะถูกเกณฑ์ ตั้งแต่ชาวบ้าน หมอ ครู ว่างั้น เนื่องด้วยเสื้อผ้าชุดปกติทำงานคือกางเกงยีนส์ ขาดๆ กับเสื่้อซาฟารีสีฟ้า ซึ่งชาวบ้านเขากลัวหมองามสู้ครูไม่ได้ เขาจึง บรรจงหาผ้ามาให้ไปตัดชุดสวย ตัดแล้วก็สวยได้เท่านี้แหล่ะ ใส่แล้ว อ๊ะ ดูเข้าท่า แต่กิริยานี่ซิ เนื่องด้วยไม่ค่อยใส่กระโปรงกะรองเท้าส้นสูง มันเลยทำให้ชีวิตดูลำบากไปหมด เขามอบหน้าที่ให้ชลัญถือพานพวงมาลัยไปรับ หัวหน้าคณะกฐิน นี่แหล่ะ ซักซ้อมกันเป็นอย่างดี พอใกล้ถึงเวลาจริง ด้วยความตื่นเต้น ด้วยไม่เคยทำหน้าที่แบบนี้ ก็เกิดปวดปัสสาวะขึ้นมาซะงั้น อ๊ะ... ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำก่อน เวลาก็กระชั้น ด้วยความรีบรน ประกอบกับกระโปรงยาวรองเท้าส้นสูง ทำให้สะดุดขาตัวเองล้มไม่เป็นท่าท่ามกลางสายตาชาวบ้านต่างพากัน ตกใจ และขำสุดๆ เนื่องจากกระโปรงของชลัญขาดยาวมาเกือบถึงก้น
ฮ่วย! ...... ยานเคน อุทาน "เดินอยู่บ้านคือมาถ้วยชามแตกอยู่วัด " หนอ หมอฉันนี่
ชลัญทั้งขำทั้งอายสุดท้ายไปเปลี่ยนชุดกางเกงยีนส์เสื้อยืด ค่อยโอเคหน่อย แต่ ถูกลดตำแหน่งจาก พนักงานต้อนรับไปยืนขายดอกไม้สวรรค์ ซะงั้น เฮ้ย
แต่ก็ได้ สุภาษิตใหม่ "เดินอยู่บ้านถ้วยชามแตกอยู่วัด" ความหมาย คือ กิริยามารยาทกระโดกกระเดก ไม่เรียบร้อยของเด็กผู้หญิง นั่นเอง
ซึ่งเป็นที่รู้กันในชุมชนนั้นว่า หากถามถึง ชลัญ เขาจะพูดแกมหยิกว่า "อ้อ!...หมอแกเรียบร้อยมาก แบบเดินอยู่บ้านถ้วยชามแตกอยู่วัดน่ะ " ฮา........
ตามมาฮา กับฉายาน่ารักๆ จ้า
ฮ่า ๆ ไม่ผิดหวังที่รอ
อันนี้ว่าจะเล่าให้ชาวโกทูโนฟังอยู่ อังกฤษเมืองผู้ดี แต่มาอยู่จริงๆ แล้ว คนทำงานเขาแต่งกายตามสบายค่ะ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ โปรเฟซเซอร์ก็อาจดีกว่าเรานิ้ดนึงตรงใส่เสื้อเชิ้ต แต่ก็ใส่ยีนส์ แถมตอนเช้า ๆ เขาปั่นจักรยานมาทำงานอีกด้วย นุ่งชุดกีฬา หน้ามัน มีเหงื่อเข้าประชุมก็มี
คุณเจ้เลยสบาย ใส่เสื้อยืด เสื้อกันหนาวและกางเกงยีนส์ สลับไปมา(ซักนะคะ) อย่างละสองตัว
ที่ขนมาอีกห้าตัวไม่ได้หยิบใช้เลย..
ฉายาใหม่ เป็น "หมอเรียบร้อย" ด้วยหรือครับ คุณ
:):)
ขอบคุณทุกท่าน