เราสามารถเลือกหนทางที่จะเดินได้ ถ้าเราไม่รู้สึกกลัว

เรื่องเช่นนี้...มีด้วยฤๅ

          เมื่อวาน  ประมาณ ๒๑.๐๐ น. น้องที่รู้จักกันได้มาขอคำปรึกษา  ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมหนักใจมาก  เพราะเป็นเรื่องของสามีภรรยา  เลยคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่สนใจแล้วร่วมกันหาทางออกให้แก่คน ๆ นี้

 

           น้องคนนี้เล่าให้ผมฟังว่า  เพื่อนของเขานั้น  เป็นเพื่อนผู้หญิง ชื่อว่า หมู  เธอเป็นคนเหนือ ซึ่งบิดาและมารดาของเธอนั้นได้เสียชีวิตไปหมดแล้ว ตั้งแต่เธอยังเด็ก  เธอเลยอาศัยอยู่คนเดียวมาตลอด 

 

            เวลาได้ผ่านไปจนเธออายุได้  ๑๘ ปี เธอก็ได้พบเจอกับคนญี่ปุ่นคนหนึ่ง  ซึ่งอายุมากกว่าเธอ ๑๐ กว่า ปี  และเธอก็ได้ตัดสิ้นใจที่จะไปอยู่ที่ญี่ปุ่นกับคนญี่ปุ่นคนนี้  ชีวิตเหมือนจะสมบูรณ์ดีและมีความสุข  จนเมื่อ ๕ ปีที่ผ่านมา เธอได้ขอแฟนเธอกลับมาเที่ยวที่เมืองไทย  สักหนึ่งเดือน  แฟนเธอก็อนุญาต  พอเธอได้มาอยู่ที่ประเทศได้สัก ๒ สัปดาห์  ก็ปรากฏว่ามีหนุ่มคนไทยคนหนึ่ง  ได้มาคุยกับเธอทุกวัน ตลอดระยะเวลาที่เหลือ (๒ สัปดาห์)  ก่อนที่เธอจะเดินทางกลับประเทศญี่ปุ่น  พอเธอเดินทางกลับไปที่ญี่ปุ่นประมาณเดือนเศษ 

 

            ปรากฏว่าหมอที่ญี่ปุ่น  บอกว่าเธอตั้งครรภ์เธอก็บอกกับแฟนญี่ปุ่นว่าจะขอกลับไปดูแลที่ประเทศไทยก่อนที่จะคลอด   โดยได้บอกกับแฟนคนญี่ปุ่นว่าจะไปอยู่กับญาติ ๆ ที่เมืองไทย

 

           เธอได้เดินทางกลับมาที่ประเทศไทย  แต่เธอไม่ได้ไปหาญาติ ๆ ของเธอ  (เพราะญาติของเธอมีอยู่  แต่ว่าต้องจ่ายเงินค่าพักหรือไปอยู่กับญาติ ๆ ด้วย ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับเธออยู่คนเดียวดีกว่า) เธอได้ไปหาหนุ่มคนที่มาคุยกับเธอ ตลอดระยะเวลา ๒ สัปดาห์นั้น 

          เธอบอกกลับหนุ่มคนนี้ว่า  เธอได้ท้องลูกกับหนุ่มคนนี้  ซึ่งหนุ่มคนนี้ก็รับและดูแล หมู และลูก  แต่มีข้อแม้ว่า หมู ต้องโทรไปหาคนญี่ปุ่นให้ส่งเงินมาให้ในการดูแลลูกและเป็นค่าอาหารเธอ  เธอก็ทำตามทุกอย่าง เพราะเธอก็ไม่ได้คิดอะไร  คิดว่าคงจะต้องใช้เงินจริง เลยได้โทรศัพท์ไปหาคนญี่ปุ่นคนนี้  ซึ่งคนญี่ปุ่นคนนี้  ดีมากได้ส่งเงินมาให้เธอแต่ละเดือนนั้น  ประมาณเดือนละ ๓ – ๕ แสนบาท  ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี  โดยคงคิดว่าเป็นลูกของตัวเอง

 

          ปรากฏว่าปัญหาของเรื่องจึงเริ่มก่อตัวและเกิดขึ้น  พอได้คลอดลูกออกมาเป็นลูกชาย และหนุ่มคนนี้ก็ได้บอกให้เธอไปซื้อบ้านให้ราคา ๕ แสนบาทที่ต่างจังหวัด  เพื่อใช้ในการดูแลลูกและเธอ โดยบ้านที่ซื้อนั้นก็ให้เป็นชื่อของหนุ่มคนนี้และเธอ  ต่อจากนั้นได้บอกให้เธอไปซื้อรถกระบะหนึ่งคัน  และรถเก่งหนึ่งคัน  คนเก่งนั้นเป็นชื่อเธอ  แต่รถกระบะนั้น เพื่อนที่มาคำปรึกษาไม่ทราบ  เพราะไม่ได้ถาม

          ระยะเวลาก็ได้ผ่านมาจนถึงต้นปีที่ผ่านมานี้  ปรากฏหนุ่มคนนี้  ได้นำเงินจากเธอไปให้สาว ๆ คนอื่น และนำไปใช้อย่างสบาย  โดยที่หนุ่มคนนี้  ยอมออกจากงาน  เพื่อมาเฝ้าเธอไม่ให้ไปไหน  และเธอก็ไม่มีญาติสนิทที่ไหนเลย  ลูกชายของเธอ ปัจจุบันก็อายุ ๔ ขวบ  ซึ่งเกิดกับหนุ่มคนนี้  เธอรักลูกมาก จึงเป็นเหตุทำให้เธอไปไหนไม่ได้ด้วย  และหนุ่มคนนี้ก็ได้ขังเธอไว้ในห้องตลอดเวลา 

 

          เมื่อวันนี้ที่ผมเขียน  ตอนบ่าย ๆ เธอได้โทรมาน้องคนที่มาเล่าเรื่องให้ผมฟัง  บอกว่าเธอโทรมาเล่าให้ฟัง  แต่เพื่อนคนนี้ไม่รู้จะทำอย่างไรดี  เพราะว่าหนุ่มคนนั้นได้เก็บเอกสารต่าง ๆ ของเธอไป และ ATM ด้วย  และที่เธอสามารถโทรศัพท์ในวันนี้ก็เพราะหนุ่มคนนี้ไปซื้อข้าว  จึงได้มีเวลาโทรศัพท์มาหาเพื่อนคนนี้  ซึ่งเป็นคนเหนือด้วยกันและอยู่บ้านเดียวกัน

 

          เรื่องที่ผมเล่าให้ฟังในวันนี้นั้น  ผมไม่สามรถบอกได้เลยว่า  ควรทำอย่างไรดี  ได้แต่รับฟัง  และบอกเพียงไปว่า  ถ้าเธออยู่ไม่ได้จริง  ควรต้องแจ้งตำรวจให้มาดูแล้ว  เพราะวันก่อนเข้าพึงตีเธอไปเป็นครั้งที่ ๒ ซึ่งผมคิดว่าไม่อนาคตอาจจะมากกว่านี้เป็นไปได้  เพราะหนุ่มคนนี้กลัวว่า  ถ้าเธอหนีไป  เงินทองที่เคยใช้จะหมดไปด้วยก็เป็นแน่

 

          บทสรุปนี้ ใคร ๆ ก็ยากที่จะตอบได้  ยกเว้นตัวเขาเอง