เมื่อวานได้มีโอกาสพบเพื่อนในงานเกษียณอายุราชการ  เพื่อนเป็นครูโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งใน กทม.เอ่ยถึงเรื่องพฤติกรรมนักเรียนกันในวงสนทนา  ครูทุกคนส่ายศีรษะ  ด้วยความห่วงใยบ้านเมือง...โดยเฉพาะเยาวชนที่อยู่ในความดูแลของพวกเราที่เป็นครู

*****

ครูอ้อยเป็นครูโรงเรียนประถม  ไม่มีประเด็นในการสนทนา  ได้แต่ฟัง.....ฟังแล้วเครียด  แต่ต้องฟัง  เพื่อสร้างปราการความปลอดภัยให้แก่นักเรียน  ทุกรูปแบบที่พี่ครูเล่า  ครูอ้อยต้องจดจำและพยายามนำมาบอกกล่าวนักเรียนน้อยๆของครูอ้อย...ให้ระวัง

*****

การค้าขายหลายประเภทเป็นตัวแอบแฝงให้มีการค้าขายยาเสพติด   ถึงแม้ว่า  รัฐจะมีการปราบปรามกันอย่างชัดเจนก็ตาม  แต่ปราบไม่ได้..กับคนและพฤติกรรมชั่วของคนบางกลุ่ม...ที่ไม่รู้จักพอ  ใจหยาบที่จะทำให้คนไทย  ตั้งแต่เยาวชนไทย และคนไทยต้องมาติดยาเสพติดกันงอมแงม

*****

ผลที่เกิดขึ้นจากการติดยาของคนไทยส่วนหนึ่ง  กับขยายออกมาในทางเลวร้ายกับส่วนอื่น  โดยเฉพาะฆาตกรรม  การปล้นจี้  การลักทรัพย์  การฉ้อโกง  ตลอดจนมาเฟียในโรงเรียน ฯลฯ  มีสถิติมากขึ้นทุกวัน..จนน่าห่วงใย

*****

ครูผู้หญิงในโรงเรียนประถมอย่างครูอ้อย  ได้อ่าน ได้พบ  ได้เห็น...และมีอีกหลายคนที่ตกในสภาพแบบนี้ที่พูดไม่ได้อย่างเปิดเผย   ต้องเกรงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตนเองและครอบครัว.....แต่ในหัวใจยังรักและห่วงใยบ้านเมืองของตนเอง   ไม่ต้องการให้ทรัพยากรบุคคลมีคุณภาพตกต่ำจนพึ่งพาตนเองไม่ได้...หากคนในประเทศ  ต้องพึ่งพาคนอื่นเสมอ  แล้วเราจะพัฒนาก้าวไปได้อย่างไร

*****

ถึงแม้ครูอ้อยจะตกอยู่ในสภาพอย่างไร  แต่มีความสุขที่ได้เขียน  ถึงแม้ว่าไม่มีอะไรดีขึ้น..จากการที่ได้เขียน   แต่อย่างน้อยก็ปลุกให้คนที่อ่านได้รู้ว่า...สถานการณ์ของเรา  บ้านเมืองของเราเป็นอย่างไร  สอดส่องดูแลลูกหลานของตนเอง  ระวังเหตุในหมู่บ้านของตนเอง  อย่ายอมให้ใครมาจัดการชีวิตของเราด้วย...ยาเสพติด

*****

วันนี้เขียนเพียงนี้ก่อน 

ตอนต่อไป เรื่องมาเฟียกับรถแท็กซี่..ค่ะ

*****