ช่วงชีวิตหนึ่งของฉัน แม้มันจะไม่มีค่ากับใครบางคน แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีค่าสำหรับใครอีกคนน่ะ
          นั่งนึกอยู่ตั้งนานค่ะ ว่าจะเขียนบันทึกเกี่ยวกับเรื่องอะไร  เพราะไม่ได้เขียนบันทึกนานล่ะ  ได้เข้าไปอ่านบันทึกของหลายๆ ท่าน มีบันทึกหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขียนเรื่องนี้  กับบันทึก "เพราะใจไม่กล้าพอ"  ของคุณหมออดิเรกคนเก่ง  ที่เพ่งได้รับรางวัลสุดคะนึงค่ะ  เพราะบันทึกของคุณหมอนี้เอง  ทำให้ฉันอดที่จะนึกถึง "น้องเอิง เด็กน้อยหัวใจโต๊...โต" ของฉันไม่ได้ 
           ฉันมักจะพาน้องเอิง ออกไปเที่ยวด้วยเสมอเมื่อมีโอกาส  ญาติหลายคนไม่เห็นด้วย เพราะคิดว่า ถ้าน้องเอิงโตขึ้นกว่านี้ แล้วอยากไปเที่ยวอีก จะมีใครพาออกไป  ด้วยน้ำหนักที่เพิ่มมากขึ้น  ทำให้ไปไหนลำบาก  และบางคนก็พูดติดตลกว่า เพราะฉันพาน้องเอิงไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆ  เลยทำให้ไม่มีใครมาสนใจฉันเพราะคิดว่า น้องเอิงคือลูกของฉัน นั่นเอง 555
          สำหรับฉันแล้ว  ฉันไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้  ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันสามารถทำให้ใครคนหนึ่งยิ้มได้อย่างมีความสุข ฉันก็สุขใจล่ะค่ะ  และฉันก็คิดว่าน้องเอิงเองก็มีความสุขไม่น้อยกว่าฉันที่ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกบ้าง  ฉันก็ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง   วันนี้ฉันกับน้องเอิงมีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน ได้ดูแลกันก็พอล่ะค่ะ......................
          เก็บภาพน้องเอิง ตอนไปเที่ยวมาฝาก  เป็นสถานที่แวะพักรถ ระหว่างทางกลับบ้านค่ะ  ใครมาลำปาง แวะเที่ยวให้อาหารแกะได้น่ะค่ะ ค่าเข้าชม 20 บาทค่ะ มีผลิตภัณฑ์จากแกะจำหน่ายด้วยค่ะ 

 

 

น้องเอิง ดูมีความสุขกับการเที่ยวครั้งนี้มากค่ะ

 

 

รอยยิ้มเล็กๆ จากเด็กน้อยหัวใจโต๊...โตของฉัน

 

 

 

         ตอนนี้น้องเอิงโตขึ้นมากล่ะ  ฉันก็เริ่มที่จะอุ้มน้องเอิงไม่ไหวแล้วล่ะซิ   สงสัยงานนี้คงต้องหาคนอาสามาช่วยอุ้มน้องเอิง ไปเที่ยวด้วยซะแล้วค่ะ 555
 
แล้วพบกันใหม่ค่ะ
กอหญ้า...