ลูกรักพ่อขอโทษที่ใช้คำพูดที่บั่นทอนกำลังใจต่อเจ้า พ่อพยายามที่จะใช้ถ้อยคำที่จะชี้ให้ลูกเห็นว่า พ่อไม่มั่นใจในตัวเจ้าและพูดเพื่อจะให้ลูกใช้ความพยายามมากกว่านี้ ขยันมากกว่านี้...
พ่อเสียใจที่ปล่อยตัวอัตตาของความเป็นพ่อ แสดงตัวตนออกไปด้วยความโง่เขลา พ่อเข้าใจว่าลูกก็คงเสียใจพอๆกับที่พ่อรู้สึกในตอนนี้
พ่อลืมไปว่าด้วยวัยอย่างลูกย่อมมีเพื่อนเป็นธรรมดา มีเวลาที่เป็นส่วนตัวบ้าง พ่อไม่ฉลาดเอาเสียเลยที่ไม่เคยคิดว่าลูกจะสามารถบริหารเวลาด้วยตัวของลูกได้ บางทีอาจจะใช้เวลาคุ้มกว่าพ่อเสียอีก ที่วันๆมีเวลาอยู่ที่ทำงานมากกว่าเวลาที่บ้านเสียอีก
และนั่นเป็นสิ่งที่พ่อยอมรับว่าจริง และเป็นสิ่งที่พ่อเสียใจที่มีเวลาให้ครอบครัวน้อยไป เป็นไปได้พ่อจะใช้เวลาให้กับลูกมากกว่านี้
แต่นี่ไม่ใช่ว่าพ่อจะบันทึกเพื่อไถ่โทษกับถ้อยคำพูดในวันนี้หรอกนะ มันคงถอนความรู้สึกที่เสียไปของลูกไม่ได้ และลูกเองคงไม่มีโอกาสได้อ่านบันทึกแห่งความเขลานี้หรอก
แต่หากมันแทนได้จริงมันก็อาจจะลดความเสียใจที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในอกพ่อในขณะนี้และให้อภัยกับอัตตาแห่งความเขลาที่หลุดออกไปในระหว่างวันอันมีความสุขของลูกได้
อภัยให้พ่อนะลูกรัก...
พ่อผู้รักลูกมากเกินไป
18 กันยายน 2555
555เป็นเหมือนกันเลย สำนึกทีหลัง ชลัญก็เป็นค่ะท่าน
พ่อย่อมรักลูกมากกว่าใคร
แต่บางครั้งก็มีบ้างที่ต้องดุหรือลงโทษ
แต่ทำไปเพราะรักและหวังดี
เพียงชั่วอารมณ์ที่โกรธ
จึงให้อภัยได้....ในความรัก
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
อันนี้ถือว่า มาคิดได้ทีหลัง
ผมก็เคยเป็นเหมือนกัน นะครับ
เชื่อว่าพ่อแม่ที่รักลูกมากๆพบเจอเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเองกันทุกคนค่ะ แต่วิธีการที่เราจะปรับความเข้าใจกับลูกนี่แหละค่ะสำคัญ เพราะนอกจากจะทำให้ลูกเข้าใจพ่อแม่มากขึ้นแล้ว พี่โอ๋เชื่อว่ายังเป็นการสอนให้ลูกรู้ว่า เมื่อทำผิดแล้ว เราควรจะทำอย่างไรด้วยนะคะ ซึ่งถือเป็นแบบอย่างที่ลูกจะได้เก็บไปคิดว่า เมื่อถึงเวลาที่เขาเป็นแบบนี้ เขาควรจะทำอย่างไร คุณ
เขียนไว้อย่างนี้ วันหนึ่งลูกก็ต้องได้มีโอกาสอ่านแน่ๆค่ะ ถึงวันนั้นพี่โอ๋เชื่อว่า เขาต้องซาบซึ้งกับความรักที่พ่อมีต่อเขาเต็มหัวใจแน่นอนค่ะ
น้องคงเข้าใจค่ะคุณพิชัย
เป็นกำลังใจให้นะคะ
สวัสดี แวะมาเยี่ยมชม มอบลายเส้น จาก http://www.nature-dhrama.com
เพราะความรักครับ...ผมก็เป็นครับ....ลูกและพ่อ...ต้องเรียนรู้ไปด้วยกันครับ