นิทานผึ้งน้อยทำรัง
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีรังผึ้งขนาดใหญ่รังหนึ่ง อยู่ในป่า ซึ่งในนั้นมีผึ้งจำนวนมาก เช้าวันหนึ่งเหล่าผึ้งงานต่างพากันบินว่อนเพื่อที่จะไปเก็บน้ำหวาน ผึ้งงานก็บินกลับไปมาภายในรัง ทันใดนั้นมีผึ้งงานตัวหนึ่ง บ่นขึ้นมาว่า เราเหนื่อย ทำไมเราต้องคอยหาน้ำหวานให้เหล่าผึ้งนางพญาและผึ้งตัวอื่นๆด้วย ถ้าเราเก็บมาไว้กินตัวเดียวคงไม่ต้องบินกลับไปมาหลายรอบแบบนี้ ทันใดนั้นมีผึ้งงานพี่เลี้ยงตัวหนึ่งบินผ่านมาได้ยินจึงพูดขึ้นว่า เราเกิดมาเป็นผึ้งงานก็ต้องทำงานเพราะผึ้งตัวอื่นๆต่างก็มีงานทำกันทั้งนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความรับผิดชอบของเราเองเดี๋ยวเราจะพาเจ้าไปดูตามมาสิ พอผึ้งงานพี่เลี้ยงพูดจบก็ได้บินนำไปภายในรัง พอมาถึง ผึ้งพี่เลี้ยงพูดว่า นี่คือห้องของตัวอ่อนภายในนี้จะมีผึ้งตัวน้อยๆที่ผึ้งคลอด ก็จะมีเหล่าผึ้งพญาบาลคอยดูแลคอยป้อนน้ำหวาน และผึ้งพญาบาลต้องคอยดูแลผึ้งที่เจ็บป่วย พอผึ้งพี่เลี้ยงพูดจบก็พาไปดูห้องถัดไป นี่คือห้องของผึ้งนางพญาซึ่งผึ้งนางพญาจะคอยผสมพันธ์กับผึ้งตัวผู้และคอยวางไข่ซึ่งการวางไข่แต่ละครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะผึ้งนางพญาต้องทนกับความเจ็บปวดทรมานในการวางไข่แต่ละครั้ง และต้องคอยดูแลผึ้งภายในรังอีก พอพาไปเจอกับผึ้งตัวผู้ นี่คือผึ้งตัวผู้ซึ่งมีหน้าที่คอยผสมพันธ์เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ผึ้งไว้พอผสมพันธุ์เสร็จก็ต้องตาย ผึ้งพี่เลี้ยงถามผึ้งงานว่า แล้วเจ้าล่ะอยากตายหรือเปล่า ผึ้งงานตอบว่า เราไม่อยากตาย แต่ผึ้งตัวผู้ไม่มีสิทธ์เลือกเพราะต่างเต็มใจที่จะผสมพันธ์ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองต้องตาย ผึ้งพี่เลี้ยงกล่าว พอบินมาถึงบริเวณรอบๆรังก็เจอผึ้งทหารฝูงหนึ่งบินไปมา ผึ้งงานจึงถามว่า ท่านเหนื่อยมั้ยที่ต้องบินไปมาแบบนี้ ผึ้งทหารตอบว่า เราก็เหนื่อยแต่นี่คือหน้าที่ของเราถึงแม้ว่ามันอาจจะเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตแต่เราต้องทำมันให้ถึงที่สุดเพื่อความอยู่รอดของรังเรา บางครั้งต้องเจอกับศัตรูมากมายและมีเพื่อนทหารตายไปบ้างแต่ทุกตัวก็ไม่เสียใจเพราะตนได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว พอผึ้งพี่เลี้ยงได้ตระเวนตามห้องต่างๆจนครบก็ได้ถามผึ้งงานว่า เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไรยังไม่อยากทำงานอยู่มั้ย ผึ้งงานตอบว่า เราจะตั้งใจเก็บน้ำหวานให้มากๆเพราะมันเป็นหน้าที่ของเรา เราจะไม่ขี้เกียจอีกแล้วเพราะทุกตัวต่างทำเพราะครอบครัวของเรา
นิทานเรื่องนี้ก็จบลงแล้วนะคะ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเราทุกคนเกิดมาย่อมมีหน้าที่เป็นของตัวเองเราไม่ควรเบียดเบียนผู้อื่น เราควรทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
นิทานเรื่องนี่ได้เล่าภายในห้องเรียนในวิชา Apicultre โดย เจน
